Kangoo.pl

Oryginalny album z 1979 roku plus 11 dodatkowych nagrań Album PIEŚNI MARKA GRECHUTY DO SŁÓW TADEUSZA NOWAKA zawiera fragmenty widowiska "Zapach łamanego w rękach chleba", którego premiera odbyła się w Poznaniu w ramach Wiosny Estradowej 1979 (Marek Grechuta zdobył nagrodę dla najlepszego kompozytora przeglądu). Materiałem literackim stały się tu wiersze Tadeusza Nowaka, najbardziej - po Leśmianie - metafizycznego z polskich poetów. "Cudowny język Nowaka" zachwycił Grechutę już wcześniej, gdy komponował piosenkę Krajobraz z wilgą i ludzie, znaną z albumu DROGA ZA WIDNOKRES. Tym razem sięgnął głównie po wiersze z tomików "Psalmy" (1971) i "Psalmy nowe" (1978). Grechuta po raz pierwszy komponował na tak wielki aparat wykonawczy - orkiestra i chór madrygalistów pomogły mu stworzyć brzmienie równie oryginalne, co sama poezja Nowaka. Artysta uważa, że "dopiero pracując nad PIEŚNIAMI pokazał w pełni swoje możliwości kompozytorskie". W wierszach Nowaka ożywa galeria postaci - staruszek z fajką, kramarz i anioł, wiejski głupek i Magdalena, żebracy, królowie i zbójcy. Dlatego Grechuta zaangażował do projektu innych wykonawców i precyzyjnie rozdzielił pomiędzy nich role. Magda Umer, głos delikatny i liryczny, reprezentuje najbardziej ulotny, duchowy element PIEŚNI (Wody są czyste z "zaświatową" wokalizą Grechuty w zakończeniu). Teresa Haremza jest patetyczna, wręcz wzniosła - jej głos stworzony do śpiewania psalmów (Za lasami za wodami i W małym miasteczku). Marian Opania, świetny głos aktorski, wnosi tak niezbędny w poezji Nowaka element ludyczny - czy w recytacji (Spił się mój anioł ), czy w pieśni (Chcę być pomylony). Warto zwrócić uwagę, jak zróżnicowane tło muzyczne przypisał kompozytor każdemu z tych głosów. Sam Grechuta wykonuje utwory o wielkiej rozpiętości stylistycznej. Jest wśród nich senna ballada Bolą mnie nogi, jest przekorna deklaracja Nie wiem o trawie (jedyny utwór z tego projektu, który przetrwał w jego repertuarze estradowym). Żebrak bo żebrze - to dzika, ekspresyjna pieśń zbójecka, skontrastowana z liryczną apoteozą brzozy - panny młodej, której białe "bandaże boże" symbolizują bezbronność i niewinność. Zwraca uwagę skala głosu Grechuty, rozpoczynającego utwór basem, by skończyć go w wysokim rejestrze tenoru. Psalm O Magdaleno otwiera brawurowo wykonana partia a cappella, a zamyka recytacja fragmentu Autoportretu Nowaka, wiersza z tomu "Kolędy stręczyciela" (1962). Jest to utwór o zmieniającej się niemal z taktu na takt płynnej, rozwijającej się formie, ale żadna z zamieszczonych tu kompozycji nie odznacza się tak rozbudowaną strukturą, jak kolęda karczmarza, Pod ubogie niebo. Jest to kompozytorskie arcydzieło Marka Grechuty, utwór, który sam artysta zalicza do swych największych dokonań. Mamy tu całe PIEŚNI w jednej kropelce: "90-sekundową operę", której dynamika i kontrasty aranżacyjne wystarczyłyby do zbudowania monumentalnego dzieła muzycznego. Nigdy wcześniej nie wtopiono tak wielu muzycznych treści w tak miniaturową formę. Tę niezwykłą mozaikę psalmów, ballad i przewrotnych, świeckich kolęd, zamyka - paradoksalnie - psalm dziecinny, Dzieciństwo moje. Wiersz, tak intymny dla poety, wprowadza element spokoju i łagodności. I koi "odwiecznie jątrzącą się ranę"ý˙ Podobnie jak w SZALONEJ LOKOMOTYWIE (do tekstu Stanisława Witkiewicza), także w PIEŚNIACH harmonia muzyki i słów jest pełna, skończona, absolutna. Jednak poetycki świat Nowaka jest bardziej złożony (przez co bardziej hermetyczny), niż majaczenia i wizje Witkacego. Poezja Nowaka - symboliczna, pełna kontrastów i paradoksów, ale przede wszystkim metafizyczna, unosząca się ponad czasem i obok przestrzeni - znalazła w muzyce Grechuty nie tylko ilustrację, aleý˙ reprezentację. Grechuta osiągnął w PIEŚNIACH rzecz zgoła niemożliwą - stworzył "wokół" poezji Nowaka odmienny od wszystkich dotąd znanych, niepowtarzalny muzyczny świat. Otwierająca aneks Pieśń kronika, pochodzi z oratorium "Zagrajcie nam dzisiaj wszystkie srebrne dzwony" z muzyką Katarzyny Gaertner do słów Ernesta Brylla. Rzadki to przykład udziału Grechuty w obcym projekcie, ale twórczy wkład artysty zaznaczył się i tutaj. Po pierwsze - w samym doborze wiersza. Grechuta odrzucił proponowane mu teksty i wyszukał wiersz o treści korzystnie zaskakującej na tle ówczesnego pisarstwa Brylla. Po drugie - w wyczuwalnej (choć nie odnotowanej) "interwencji" kompozytorskiej. Prosta aranżacja na głos, gitarę i chórek (Alibabki) nawiązuje do klimatu PIEŚNI DO SŁÓW TADEUSZA NOWAKA. Kolejne cztery nagrania są zapisem niezwykłej sesji, jaka odbyła się w budynku Programu III w Warszawie. Grechuta wziął szturmem "Trójkowe" studio - wkroczył tam z ładunkiem energii, która emanuje z czterech nowych kompozycji, pierwszy raz prezentowanych tu na płycie. Jedna, Nie dotykaj dzikich róż, powstała do słów poety, Wiesława Dymnego. Na poły abstrakcyjny, intrygujący zmianami nastrojów wiersz, uzyskał tak trafioną oprawę muzyczną, że może być ona tylko dziełem Grechuty - niezrównanego mistrza w śpiewaniu poezji. Godna podziwu jest też skala głosu wykonawcy, rozpiętość dynamiki i zmiany harmoniczne kompozycji. Pozostałe trzy to utwory autorskie. Prom na Wiśle pod Tyńcem powstał z inspiracji sielankową sceną rozgrywającą się na oczach twórcy spędzającego rodzinną niedzielę na zielonej trawie u stóp tynieckiego klasztoru (wtedy jeszcze kursował tam prom). Super ekspres to już wyraźna satyra polityczna (rzecz dla Grechuty raczej nietypowa), natomiast Historia pewnej podroży to przypowiastka filozoficzna w wolterańskim stylu, w której "podróż dookoła świata" staje się ironiczną parabolą marksistowskiej "spirali dziejów". Utwór ten cieszył się kultowym statusem na recitalach artysty. Dyspozycja wokalna Grechuty jest we wszystkich czterech nagraniach imponująca - podobnie zresztą, jak wirtuozowski styl, w jakim akompaniuje sobie na fortepianie. Kolejne dwa nagrania zarejestrowano w studio Polskiego Radia w Katowicach, a ich aranżerem jestý˙ Zbigniew Preisner (wtedy początkujący kompozytor i wielbiciel twórczości Grechuty). Białe litery, do tekstu L.A. Moczulskiego, to ponownie komentarz polityczny. Wiele tłumaczy rok nagrania: 1980 (zwraca uwagę cytat o "sędziach, którym nikt w tej brutalnej epoce nie może pomóc umyć rąk"). Bo po to są to piosenka autorska opowiadająca oý˙ pustocie słów. Grechuta podjął ten temat już wcześniej w wykonywanej przez Krystynę Jandę Gumie do żucia - tym razem postanowił zmierzyć się z nim sam. Muza Pomyślności (autorska piosenka Grechuty) oraz Głos (do wiersza rosyjskiego poety, Aleksandra Błoka), to przebojowe utwory singlowe, które cieszyły się wielką popularnością w końcu lat 70-tych. Marek Grechuta prezentuje tu po raz pierwszy młodą piosenkarkę, Teresę Iwaniszewską-Haremzę, zaś duetowi "artysta-muza" towarzyszy zespół Anawa w niecodziennym, rozszerzonym do nonetu składzie. Kolejne nagrania - tym razem z wiodącą rolą Teresy Harmezy - pochodzą z poematu obrzędowego Leszka A. Moczulskiego "Exodus", wystawionego w 1974 r. w Teatrze STU w Krakowie. Gdzie mieszkasz nocy to lament (z bębnami i surrealistycznym fortepianem), a pojawienie się w finalnym kanonie głosu Grechuty robi przejmujące wrażenie. Piosenka Na szarość naszych nocy pochodzi z płyty MAGIA OBŁOKÓW, ale Grechuta radykalnie zmienił jej aranżację, angażując chór i duży skład muzyków, aby w pełni zabłysnął na ich tle głos Teresy Haremzy. Niech wykonanie zamykające tę edycję będzie hołdem złożonym tej, nieżyjącej już, niepowtarzalnej wokalistce.

Soundtrack otwiera krótsza wersja wspaniałej kompozycji "Beach Theme". "Dr. Destructo" jest dynamiczną ilustracją złodziejskiej sztuki głównego bohatera, spotęgowana zawodzącą, przesterowaną gitarą elektryczną, snującą się w tle elektronicznego rytmu na pierwszym planie. Niemal 11-minutowy "Diamond Diary" to transowa mini-suita w najbardziej charakterystycznym dla muzyki TD stylu, znanym m.in. ze wspaniałej płyty koncertowej "Poland". Czwarta kompozycja "Burning Bar" uspokaja nieco rozszalały klimat poprzedniego utworu, rozsnuwając wokół słuchacza pulsujący bas z klasyczną, rozwibrowaną elektroniką na pierwszym planie. Soundtrack zawiera dwie wersje "tematu plażowego", z których ta druga, czyli "Beach Scene", to bez wątpienia jedna z najpiękniejszych nastrojowych melodii, jakie wyszły spod klawiszy niemieckich mistrzów muzyki elektronicznej. "Scrap Yard" powraca do przebojowej, dynamicznej estetyki całego albumu. Siódmy utwór "Trap Feeling" nieoczekiwanie przynosi spokój, wraz z leniwie rozlewającymi się dźwiękami syntezatorów. Zamykający album "Igneous" to niemal klon jeden z kompozycji ze studyjnego albumu grupy "Force Majeure" (1979), uzupełniony solowymi dźwiękami gitary klasycznej.

Muzycy zespołu Zakopower bardzo mocno związani są z Podhalem: to tutaj dorastali i stawiali swoje pierwsze muzyczne kroki, dlatego charakterystyczne podhalańskie brzmienia od zawsze były obecne w muzyce zespołu.
Piosenki Zakopower to nowoczesne kompozycje, pełne rockowej energii i oryginalnych brzmień. W nagraniach użyto bardzo zróżnicowanego instrumentarium: poczynając od tradycyjnych dźwięków skrzypiec, basów, przez jazzowy saksofon, rockową gitarę, bas i perkusję, aż po charakterystyczny dla muzyki elektronicznej syntezator.
Kompozytorem i producentem płyty jest Mateusz Pospieszalski, który stoi za sukcesami poprzednich krążków.
Teksty piszą członkowie zespołu Bartek Kudasik i Sebastian Karpiel.

Zespół o nowej płycie:
Stawiamy na spontaniczność i energię, która wyzwala się wśród muzyków tylko na koncertach i właściwa jest tylko wspólnemu graniu. Chcemy osiągnąć koncertowy, żywiołowy efekt na studyjnej płycie i wiemy, że JEST TO MOŻLIWE!
Zazwyczaj nagrywanie płyt polega na tym, że każdy muzyk z osobna nagrywa swoją partię instrumentalną w odizolowanym studiu, a często inni muzycy nie są nawet obecni przy nagraniu. My chcemy podejść do sprawy niestandardowo...

Zespół dostaje kompozycje, uczy się ich wspólnie, wspólnie aranżuje, razem ogrywa materiał na próbach po czym rusza w sezon koncertowy z nowymi piosenkami.
Utwory w toku sezonu koncertowego to "żywe organizmy", układają się w rękach muzyków, każdy dodaje coś od siebie, po swojemu interpretuje, zespół wymienia się pomysłami, sposobami zagrania różnych partii itd., słowem piosenka dojrzewa i dzięki równoległemu wkładowi każdego członka zespołu osiąga swoja pełnię. Co oczywiście nie jest możliwe, w sytuacji gdy wykonawca opracowuje materiał samodzielnie.
Z chwilą kiedy piosenka "dojrzeje" w najlepszej dla niej formie zespół wchodzi do studia i nagrywa ją na tzw. "setkę", co oznacza, że rejestruje ją od razu całym zespołem nadając utworowi pożądaną energię, spontaniczność, żywioł. Wspólne granie to większa radość dla muzyków, a dla słuchaczy koncertowa energia na studyjnym krążku!

"Boso" to przebojowe kompozycje w nieco bardziej rockowej stylistyce, niż dwa poprzednie albumy. Teksty pisane są zarówno w języku literackim, jak i gwarze podhalańskiej. Tematem piosenek jest refleksja nad przemijaniem, wędrówką człowieka, czy prozaicznych problemach gdy "gadka się nie klei".

1. Boso
2. Bóg wie gdzie
3. Kropla
4. Ludzie z kryjówek
5. Muzyka
6. Drętwa mowa
7. Idzie holny
8. Chodnik w jednom strone
9. Tak że tak
10. Ku pamięci
11. Poduszki

Blue Note Sessions to nowy album Nigela Kennedy'ego, jednego z najznakomitszych wirtuozów skrzypiec na świecie, którego doskonała technika i charyzma sceniczna nadały ożywcze tchnienie muzyce klasycznej. Album stanowi spełnienie marzenia artysty, którym było nagranie płyty z wybitnymi gwiazdami jazzu. Znaleźli się wśród nich między innymi Ron Carter, Jack DeJohnette, Kenny Warner i Joe Lovano. Repertuar Blue Note Sessions zawiera kompozycje pierwotnie wykonywane przez Kenny'ego Burrella, Horace'a Silvera (niezapomniany standard Song For My Father), Duke'a Pearsona, Jimmy'ego Smitha i Stanleya Turrentine'a, a także nowe kompozycje Nigela Kennedy'ego, Rona Cartera i Jacka DeJohnette. Całość została wyprodukowana i zmiksowana przez Jaya Newlanda, nagrodzonej statuetką Grammy za współpracę z Norah Jones.

Utwory Pawla Szymanskiego w wykonaniu pianisty Macieja Grzybowskiego. "W centrum zawartosci niniejszego krazka umieszczona zostala pozycja, zatytulowana jako Une suite de pieces de clavecin par M. Szymanski. To kompozycja wielce szczególna. Cykl utworów sklada sie z siedmiu czesci. Po Ouverture nastepuja po sobie trzy czesci taneczne: Allemande, Courante i Sarabande, po czym wprowadzona zostaje nietaneczna Air, calosc zamykaja kolejne czesci taneczne - Menuet i Gigue. Dzielo M(onsieur) Szymanskiego w wyrazny sposób stylistycznie sytuuje sie tak w ukladzie formalnym, jak doborze srodków technicznych i wyrazowych wsród najwybitniejszych dokonan gatunku lat trzydziestych osiemnastego stulecia. Punktem odniesienia jest tu bez watpienia twórczosc Johanna Sebastiana Bacha - trudno wskazac w kompozycji szczególy, które nie moglyby wyjsc spod jego pióra." Andrzej Chlopecki

Siódmy studyjny album - siódmy krok do przodu zespołu Myslovitz. Bardziej alternatywnie, ale nadal melodyjnie i gitarowo. Bardzo wyraźnie czuć, że zespół nie spoczął na laurach, lecz wciąż poszukuje nowych artystycznych dróg i nowych muzycznych środków wyrazu.Myslovitz nie ulegają panującym modom, ale i nie powtarzają się. Na tym albumie znajdziecie piękne melodie, piosenki z rockowym pazurem, kompozycje nasączone senną psychodelią, wysmakowaną elektroniką i wzruszające ballady.Teksty, które zawsze były mocną stroną Myslovitz, nie zawodzą i tym razem. Są o tym, co dotyczy każdego z nas. Wielbiciele dotychczasowego dorobku zespołu na pewno nie będą rozczarowani. I na pewno będą zaskoczeni. Album "HAPPINESS IS EASY" to 13 różnorodnych kompozycji, spojonych w jedną piękną całość mieszanka niesamowitej energii i muzycznych emocji.

Novastar pojawiła się nagle w gwiazdozbiorze rocka pewnego wieczoru w 1996 roku, kiedy to grupa z Joostem Zweegersem na czele wygrała Humo Rock Rally, legendarny belgijski konkurs, stanowiący świetną trampolinę dla początkujących artystów. Wtedy też po raz pierwszy wzeszła gwiazda zespołu. Tuż po wydaniu w 1999 roku albumu, zatytułowanego po prostu Novastar , frontman zespołu i zarazem twórca piosenek stał się ikoną narodową. Debiutancka płyta szybko stała się platynowa i utrzymywała się na szczytach belgijskich list przebojów przez siedem tygodni. Ale zanim Joost stanął w świetle sukcesu, odbył długą, samotną podróż. Wędrował z jednego kraju do drugiego, kształtował swój unikalny styl przekraczając granice, niczym trubadur, a jego jedynym kompanem była własna gitara. Czerpałem inspirację z moich podróży, opowiada. W drodze odnalazłem również pewną melancholię. To uczucie, które jest obecne w wielu moich kompozycjach. Ale przyznaje, że jego największą inspiracją była muzyka sama w sobie. Moim bohaterem jest Mike Scott z Waterboys. This Is the Sea i The Fisherman`s Blues teksty do tych albumów są wprost olśniewające! Rzecz jasna Beatlesi również wywierali zawsze ogromny wpływ na moją muzykę. Poza tym stare utwory U2, takie jak Unforgettable Fire zawsze będą zajmować w moim sercu specjalne miejsce. Tak naprawdę kocham wszystko, co pochodzi ze sceny brytyjskiej i irlandzkiej. Jeszcze jednym znaczącym wydarzeniem dla Novastar w ich wczesnym okresie twórczości było spotkanie z Neilem Youngiem w 2001 roku, kiedy Joost otwierał kilka koncertów, podczas europejskiej trasy płyty The Loners . Akustyczna strona mojej twórczości pochodzi od niego (Neila). Często odnajduję inspirację dla mojej muzyki w tej przestrzeni, po mrocznej stronie. Otwieranie jego koncertów stanowi dla mnie jedno z najważniejszych muzycznych doświadczeń. Neil dał mi ogromne wsparcie. Potrafi przechodzić od intymnych, delikatnych gitarowych solowych kawałków do mocnego Crazy Horse ; uwielbiam sposób w jaki pokonuje to podwójne wyzwanie z taką łatwością. Ponadczasowe wartości stylu pop połączone z nutą folku i rocka tworzą podłoże najnowszego albumu grupy Novastar Another Lonely Soul . Album jest niczym klejnot. To co wydaje się w nim dziecinnie proste i dość ograniczone, kiedy się go słucha za pierwszym razem, tak naprawdę maskuje tylko melancholijny majstersztyk, który przywołuje wspomnienie albumów grupy Coldplay (tak na marginesie, nad płytą Another Lonely Soul pracował również Michael Brauer, który wcześniej nagrywał właśnie z Coldplay). Przejmujące melodie utworów When the Lights Go Down on the Broken Hearted i Rome w podobny do siebie sposób łączą się z tekstami, opowiadającymi historie o nieodwzajemnionej miłości. Kilka czystych fortepianowych dźwięków, cieniutki, piskliwy głos, który łapie za serce, natarczywa melodia... Joost jest mistrzem w tej dziedzinie.Promujący album utwór Never Back Down dowodzi, że pop w najprostszej formie potrafi dostarczyć niezrównane chwile czystego liryzmu, alchemię uczuć, która łączy ze sobą strach, wybawienie i miłość. Ale czy przypadkiem nie jest to tylko ckliwy, prosty chwyt? W żadnym razie! Joost Zweegers jest z tej samej gliny co Chris Martin i Bono! A jego zmysł melodii w tym utworze jest niepowtarzalny.Członkowie Novastar składali nagrywali album Another Lonely Soul w Coutrai, na zachodzie Belgii. Następnie płyta została ostatecznie wypolerowana i dopieszczona przez Pieta Goddaera, lepiej znanego w kręgach muzycznych pod pseudonimem Ozark Henry. Wszystkie piosenki z albumu były komponowane na pianinie, zazwyczaj w nocy. Nigdy nie przestaję pisać, więc kiedy pracuję nad albumem muszę wybrać te utwory, które według mnie są najlepsze. A jestem całkiem krytyczny w stosunku do mojej własnej twórczości. Kompozycja jest naprawdę dobra wtedy, gdy brzmi dobrze solo na pianinie, nawet jeśli ukończona piosenka będzie zaaranżowana na wiele instrumentów. To właśnie w taki sposób sprawdzam, czy moje utwory są dobre. Praca w studiu Pieta Goddaera pomogła Joostowi rozwinąć w pełni jego muzyczną wizję. Współpraca pomiędzy dwójką artystów stanowi klucz do piękna Another Lonely Soul . Piet wciąż starał się oprawić wypolerowane diamenty Joosta w proste ramy. Jak mówią Anglicy mniej znaczy więcej. To w istocie moja najważniejsza zasada. Muzyka musi być prosta, nie prostacka. Piosenka powinna mówić tak wiele jak to tylko możliwe przy użyciu zaledwie kilku słów. Musi zachować pewną dozę tajemniczości. Weźmy na przykład Nicka Drake`a, kolejnego artystę, który mnie fascynuje. W jego przypadku wszystko jest wyrażone ciszą, przejrzystością, a rezultatem jest niewiarygodna siła. Taką czystość możemy odnaleźć na skrzypcowym wprowadzeniu do Lend Me Love , utwór ten biegnie niczym niewidzialna żyła albumu Another Lonely Soul .Druga płyta zespołu Novastar jest niczym powieść, napisana ciętą, uderzającą prozą, pełną pewnej mądrości i prawdy, które sprawiają, że do oczu napływają łzy. W świecie muzyki nazywamy to albumem. Lecz dla tych z was, którzy słuchają go po raz pierwszy może stać się& odkryciem roku!

Nowa solowa płyta O.S.T.R . powstawała nieprzerwanie od czerwca zeszłego roku, a więc od zakończenia przez Ostrego prac nad albumem POE. Pod względem muzycznym Ostry jako producent zerwał z samplowaniem na rzecz własnych kompozycji. Komponując i grając nowe produkcje nie uciekał się jednak do żywych instrumentów, lecz posłużył się swoją nową zabawką: syntezatorem K-Station (90% produkcji) oraz subsydiarnie samplerami MPC 60 i MPC 1000. Dzięki oparciu się na własnych kompozycjach, Ostry uważa album 7 nie tylko za najbardziej dopracowaną ze swoich płyt, ale także za oddającą w największym stopniu jego osobiste aspiracje, zamierzenia i plany dotyczące materiału. Jest to dzieło samo w sobie zupełne i zamknięte. Brak sampli powoduje, że muzykę z Siódemki trudno będzie utożsamiać ze znanymi jazzowymi inspiracjami Ostrego, jednak mimo posługiwania się współczesną elektroniką Ostry zachował na płycie funkową konwencję lat 70 ych i na tym właśnie polega oryginalność nowego albumu - zarówno na tle jego pierwszych dwóch płyt jak i (jakże odmiennych) dwóch ostatnich albumów jazzowych .Pod względem tekstowym 7 to concept album. To przejrzysta opowieść o życiu Ostrego, jego kolegów oraz o świecie, jaki ich otacza. Zwarty storytelling oparty jest na przeżyciach typowego polskiego dwudziestokilkulatka, który właśnie tak naprawdę wydoroślał i musi uporać się zarówno z obciążeniami jakie leżą na nim za sprawą starego systemu jak i z barierami jakie stawia przed nim nowy system Gościnnie na albumie występują: DJ Haem, który po raz kolejny osiągnął top krajowych możliwości, Tame One z kultowego dla części słuchaczy Hiphopu zespołu The Artifacts, grupa Skill Mega (angielscy przyjaciele Ostrego) oraz Kochan, Zeus i Hryta.

Kompozytor, pianista, wokalista. Urodził się w Krakowie w 1967 roku. Debiutował w 1984 roku na XX Studenckim Festiwalu Piosenki. Jako laureat I nagrody został zaproszony do Piwnicy pod Baranami i przez kolejnych kilkanaście lat współtworzył programy tego legendarnego kabaretu.Grzegorz Turnau (ur. 1967) kontynuuje tradycję krakowskiej piosenki literackiej, krocząc śladami takich artystów, jak Marek Grechuta czy Jan Kanty Pawluśkiewicz. Jest kompozytorem, aranżerem, pianistą, wokalistą i poetą.Jego muzykę wyróżnia precyzja kompozycyjna oraz eleganckie wykonawstwo, wyróżniające się zwłaszcza w partiach wokalnych. Prowadzony przez artystę zespół, obok wybijającej się sekcji smyczkowej, wyróżniają eksponowane partie oboju i wirtuozowski akompaniament fortepianowy lidera. Obok tekstów własnych artysta śpiewa wiersze starannie wybranych poetów, jak Ewa Lipska, Agnieszka Osiecka, Michał Zabłocki, L.A. Moczulski, Wiesław Dymny, K.K. Baczyński, K.I. Gałczyński, Jan Brzechwa czy e.e. cummings.Debiutował, w imponującym stylu, wygrywając w 1984 r. jako licealista XX Festiwal Piosenki Studenckiej. Laureat krakowskiego festiwalu otrzymał zaproszenie od Piotra Skrzyneckiego na występy w Piwnicy Pod Baranami. Pierwszą płytę Grzegorza Turnaua, NAPRAWDĘ NIE DZIEJE SIĘ NIC (1991), rozsławiła piosenka tytułowa urzekająca melodia do wiersza poznanego w Piwnicy Pod Baranami poety, Michała Zabłockiego. Z tego okresu pochodzą też utwory Byłem w Nowym Jorku i Życia modele. Na debiutanckim albumie znalazła się też jedna z pierwszych kompozycji artysty, Znów wędrujemy do wiersza Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Drugi album, POD ŚWIATŁO (1993), określił podstawy formuły brzmieniowej utożsamianej z twórczością Turnaua do chwili obecnej rozbudowany aparat wykonawczy, prowadzony przez obój wykonujący partie solistyczne (ta płyta przyniosła takie utwory jak Wielki Odkrywco Wyobraźni czy Kawałek cienia). Sukces młodego artysty i jego ogólnopolska sława stały się faktem za sprawą piosenki z płyty POD ŚWIATŁO. Utwór Cichosza wygrał Muzyczną Jedynkę w 1993 r. Do jego popularności przyczynił się po części klip Michała Zabłockiego w przyszłości reżysera większości teledysków Grzegorza Turnaua.Album koncertowy, TURNAU W TRÓJCE (1994), zrealizowano z gościnnym udziałem Andrzeja Sikorowskiego z zespołu Pod Budą (duety Nie przenoście nam stolicy do Krakowa oraz Pejzaż horyzontalny). Ale przełomu dokonała płyta, TO TU, TO TAM (1995) jej sprzedaż przekroczyła 200 tysięcy egz. Czyni to ją... najpopularniejszą polską płytą z poezją śpiewaną! Pochodzą z niej popularne przeboje, m.in. Bracka czy Miedzy ciszą a ciszą, a także (koncertowa sensacja całego zespołu) Natężenie świadomości. Posypały się nagrody. TURNAU W TRÓJCE otrzymał Fryderyka 94 jako najlepszy album piosenki poetyckiej . Rok później TO TU, TO TAM zdobył Fryderyka 95 w tej samej kategorii, a sam Grzegorz Turnau został wyróżniony Fryderykiem 95 dla najlepszego wokalisty . Były dalsze nagrody Fryderyk 97, Wiktor 95 i 98, Mateusz 96, Grand Prix na festiwalu Opole 1996 a także liczne Złote oraz Platynowe Płyty i jak się przekonamy kolejne Fryderyki.Na album TUTAJ JESTEM (1997) złożyły się premierowe utwory do wierszy ulubionych poetów, przebojem była piosenka tytułowa. KSIĘŻYC W MISCE (1998) to jedna z najciekawszych polskich płyt dla dzieci kompozycje pochodziły z przedstawień teatralnych (m.in. Kubuś Puchatek ). Wśród licznych utworów rozproszonych płodnego twórcy znalazło się m.in. Soplicowo (słowa L.A. Moczulski, muzyka G. Turnau), wykonywane w duecie ze Stanisławem Sojką, promujące filmową adaptację mickiewiczowskiego Pana Tadeusza w reżyserii Andrzeja Wajdy (1999). Piosenka zdobyła prestiżową nagrodę Philip Award 1999.Album ULTIMA (1999) przyniósł nowe inspiracje: poezję Wiesława Dymnego, Leszka Aleksandra Moczulskiego i Agnieszki Osieckiej (m.in. Deus ex machina, Leniwa głowa, Ultima Thule ta ostatnia do słów Grzegorza Turnaua). Płytę

Należy do bardzo nielicznego grona wokalistek, w duszach których naprawdę gra rock. I to nie tylko na koncertach& Bo rock to Jej sposób bycia i recepta na życie. Taka była, jest i chyba zawsze będzie. Pełna energii, wigoru, pasji i pomysłów.Dla Wandy czas stanął w miejscu. Jej figury, wewnętrznej pogody a jednocześnie uporu i konsekwencji mogą pozazdrościć rzesze młodych ludzi. Gdy zaczynała karierę estradową, niemal od samego początku fascynowała swoim nieraz trudnym do opanowania temperamentem. Początkowo marzyła o aktorstwie, los jednak chciał inaczej. I dobrze wiedział co robi. Pod koniec lat 70. Wanda trafiła do Studium Sztuki Estradowej gdzie wspólnie z Małgorzatą Ostrowską, Grzegorzem Stróżniakiem i Andrzejem Sobolewskim utworzyła grupę wokalną Vist. Młodzi artyści natychmiast wpadli w oko branży i w 1980 roku zdobyli wyróżnienie na festiwalu w Opolu, dzięki piosence Dziwny film. Sukces potwierdziło pierwsze miejsce w telewizyjnym plebiscycie kultowego (ech, gdzie te czasy) Studia Gama. Tyle wystarczyło, by Vist zaczął praktykować u największych tuzów: Krzysztofa Krawczyka, Betty Dorsey czy wreszcie przy boku Aleksandra Maliszewskiego, lidera Alex Bandu. W międzyczasie Vist przekształcił się w Skandal by w końcu zakotwiczyć na polskiej estradzie na ładnych parę lat jako Lombard. Wanda współpracowała z zespołem jeszcze kilkanaście miesięcy, nagrywając z nim Złotą Płytę album Śmierć dyskotece. Coraz częściej jednak myślała o karierze na własny rachunek. Gdy odeszła z Lombardu pojawiło się moc spekulacji, a przecież powód był tylko jeden: kto stoi w miejscu, ten się cofa. Wanda chciała iść do przodu, potrzebowała tylko dynamitu. I tym dynamitem okazała się Banda. W jej skład weszli czołowi polscy muzycy: Marek Raduli, Jacek Krzaklewski, Andrzej Tylec i Henryk Baran. Szefem została oczywiście Wanda, zarówno muzycznym jak i& menedżerskim. Szybko i z impetem weszli na listy przebojów. A stało się tak za sprawą m.in. utworów Nie będę Julią, HiFI, Para goni parę czy Chcę zapomnieć. Potężna dawka energii jaką emanowali w czasie koncertów zjednała im rzesze fanów, z których spora część jest wierna Bandzie i Wandzie do dzisiaj. W efekcie ich pierwszy album błyskawicznie zyskał miano Złotego co satysfakcjonowało Wandę w sposób szczególny, gdyż właśnie na nim zadebiutowała jako kompozytorka i aranżerka. Sukcesy te niewątpliwie cieszyły, jednak największą frajdę zarówno liderka jak i sami muzycy odczuwali podczas koncertów. To na nich można było zobaczyć i usłyszeć czym jest prawdziwy rock. Takiej dawki adrenaliny mógłby pozazdrościć niejeden rodzimy rockman. Dlatego wielu zadawało sobie pytanie: skąd w tak drobnej istocie jaką jest Wanda tyle energii? No cóż, jeśli robi się to, co się czuje i lubi& Nic więc dziwnego, że zespół brał udział w najbardziej prestiżowych i znaczących imprezach: w łódzkim Rockowisku czy poznańskiej RockArenie. Pojawiały się kolejne przeboje takie jak Mamy czas lub Kochaj mnie miły. A gdy w telewizji ukazał się pierwszy odcinek serialu Siedem życzeń , w którym Wanda zaśpiewała tytułową piosenkę, do wielotysięcznej grupy jej fanów dołączyły& dzieciaki, zakochane w swojej idolce.Ale tak to już jest, że po hossie następuje bessa. Pod koniec lat 80. rockowy boom stracił na impecie, wiele zespołów przestało istnieć. Wanda zdecydowała się na rozwiązanie Bandy by po pewnym czasie spróbować swoich sił solo. Ale nie był to tzw. rzut na taśmę. Ot, po prostu stwierdziła, że bez muzyki nie może żyć, choć nie zawsze z muzyki żyć się dało. Nagrała kilka swoich kompozycji, występowała regularnie w Opolu, nikt jednak nie przypuszczał, że tak naprawdę ostrzyła kły znad konsolety by w 1994 roku reaktywować Bandę ale już w odmłodzonym składzie. Come back był niewątpliwie bardzo udany: po pierwsze okazało się, że dawne przeboje są nadal młode a nowe kompozycje natychmiast przypadły do gustu zarówno dawnym fanom jak i nowemu pokoleniu, dla którego Wanda do tej pory była piosenkarką nieznaną. Zespół przedstawił premierowe utwory Męska natura i Nie słuchaj innych w telewizyjnym programie "Muzyczna Jedynka", wydał płytę Ballady Rockowe i dał kilka koncertów w kraju. Sama Wanda nagrała kilkanaście kaset z piosenkami dla dzieci wspólnie z Jolą Kaczmarek i Mietkiem Szcześniakiem. W 1995 roku Wanda znów rozwiązała zespół. W tym samym roku Wanda Kwietniewska została dyrektorem artystycznym Targów Mediów i Producentów Tele - Audio - Video "Play Box , urodziła wspaniałą córeczkę i& ciągle myślała o powrocie na estradę. Ostateczną decyzję podjęła na początku 2001 roku. W czerwcu zespół Wanda i Banda wznowił działalność, promując nowy wakacyjny utwór Te noce są gorące. Piosenka wygrała plebiscyt radiosłuchaczy na przebój Lata z radiem 2001 . Potem pojawiły się Kanonady-galopady, które potwierdziły świetną dyspozycję samej Wandy jak i jej muzyków. Od tej chwili Wanda i Banda znowu koncertuje i nagrywa nowe utwory. Może nie jest już ich tak wiele jak kiedyś, może nie są grane na okrągło przez stacje radiowe. Ale żyją, są, wywołując emocje. Podobnie jak koncerty zespołu, niezwykle energetyczne i gromadzące komplety widzów, których wcale nie trzeba zachęcać do wspólnego śpiewania z Wandą Hi Fi czy Nie będę Julią. Bo te piosenki śpiewają się same. W sierpniu tego roku byłem wśród parotysięcznej, szalejącej publiczności na ich koncercie. Rewelacja! Profesjonalne koncerty, a właściwie spektakle rockowe to oczywiście zasługa Wandy ale także Jej muzyków. Jak zawsze grają z nią najlepsi. Są to: Kasia Plagina Szubartowska chórki, instrumenty perkusyjne, Krzysztof Gabłon Gabłoński gitara, chórki, Krzysztof Bożek gitara, Piotr Korzonek gitara basowa, Filip Leszczyński perkusja. To zespół, który nie tylko pracuje na scenie ale także doskonale się bawi. Warto posłuchać i obejrzeć.

Urszula Kasprzak urodziła się w Lublinie i z tym miastem związała się na początku swojej kariery. Tu studiowała na Wydziale Wychowania Muzycznego Marii Curie-Skłodowskiej, a potem śpiewała w chórkach towarzysząc artystom na festiwalu w Sopocie w 1980. Jednak największym sukcesem piosenkarki w tamtym czasie był triumf na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Kołobrzegu w 1977 (Urszula zdobyła tam główną nagrodę - Złoty Samowar). Jednak nie zwycięstwo w Zielonej Górze było początkiem kariery. Prawdziwa popularność zaczęła stawać się jej udziałem w 1982 roku, od pojawienia się na radiowej antenie piosenki Fatamorgana 82. Potem były kolejne przeboje: Bogowie i demony, Luz-blues, w niebie same dziury, Michelle ma belle oraz ten największy - Dmuchawce, latawce, wiatr. Piosenka w połowie 1983 roku dotarła na szczyt prestiżowej wówczas Listy Przebojów Programu Trzeciego PR prowadzonej przez Marka Niedźwieckiego i na długie lata stała się wizytówką Urszuli. Wymienione piosenki pojawiły się na debiutanckiej, bestsellerowej płycie artystki zatytułowanej - po prostu - Urszula (1983). Wszystkie zostały skomponowane przez nadwornego twórcę Budki Suflera Romualda Lipko, a teksty do nich napisał Marek Dutkiewicz. Każdy z utworów brzmiał świeżo, bezpretensjonalnie, a Urszula zdobyła serca publiczności zarówno rockową zadziornością (w Totalnej hipnozie), jak i śpiewem delikatnym i łagodnym (w Dmuchawcach...). Lipko i Dutkiewicz byli głównymi twórcami piosenek Urszuli do roku 1987. To spod ich piór wyszły kolejne przeboje wokalistki (Malinowy król, Podwórkowa kalkomania, Twoje zdrowie, mała, Powiedz, ile masz lat), które zapełniły dwie kolejne płyty (Malinowy król z 1984 i 3 z 1987). Tylko czasami monopol Dutkiewicza przełamywał perkusista Budki Suflera Tomasz Zeliszewski. W tym czasie Urszula stała się jedną z najpopularniejszych polskich piosenkarek. Jej popularność zwiększył również udział w filmach Alabama Ryszarda Rydzewskiego i Och Karol Romana Załuskiego. Tematem przewodnim drugiego z nich była urocza piosenka Baw mnie - kolejny przebój artystki, tym razem skomponowany przez Seweryna Krajewskiego i zaśpiewany z nim w duecie. Na płycie Czwarty raz (1988) połowę piosenek skomponował gitarzysta Stanisław Zybowski, wówczas muzyk Budki Suflera. To z jego osobą związane były dalsze losy piosenkarki, zarówno artystyczne, jak i prywatne. Ostrzejsze kompozycje Zybowskiego ukazały Urszulę z bardziej drapieżnej strony. Kryzys na rynku spowodował, że zmiana repertuaru nie przyjęta została zbyt dobrze (mimo popularności utworu Rysa na szkle zaśpiewanego m.in. podczas festiwalu w Sopocie w 1989). To było jednym z powodów wyjazdu Urszuli i jej męża do Stanów Zjednoczonych. Założyli tam zespół Jumbo i grali koncerty w klubach, ale nie tylko polonijnych. Ten okres sfinalizowała anglojęzyczna płyta Urszula & Jumbo wydana w Polsce w 1992 roku. Urszula wróciła zza Atlantyku w 1993 roku, wzięła udział w jubileuszowej trasie Budki Suflera, a w 1995 roku zagrali podczas pierwszej edycji owsiakowego Przystanku Woodstock. Przygotowała też płytę, której wydania odmówiło kilka firm fonograficznych. Dopiero Zic-Zac zdecydował się i trafił w przysłowiową dziesiątkę - Biała droga (1996), bo o tym albumie mowa, wbrew przewidywaniom okazała się jednym z hitów wydawniczych połowy lat 90. sprzedając się w nakładzie przekraczającym trzysta tysięcy egzemplarzy. Na sen największy przebój płyty stał się wizytówką rockowej Urszuli. Dużą popularnością cieszył się również Konik na biegunach, nowa wersja szlagieru z lat 50. oraz Niebo dla ciebie. Sukces płyty był dużym zaskoczeniem nawet dl aówczesnego szefa Zic-zaca, Marka Kościkiewicza, który przy podpisywaniu kontraktu przyjął zakład, że za każde dziesięć tysięcy płyt stawia Urszuli i Zybowskiemu butelkę whisky...Kolejne płyty (Supernova, Udar) przyniosły następne przeboje (m.in. Anioł wie..., Dnie-ye!, Piesek Twist). Wszystkie teksty piosenek na wspomnianych trzech płytach były autorstwa samej Urszuli (pierwsze próby piosenkarki słychać już na Czwartym razie), kompozycjami zajął się oczywiście Zybowski. Po nagraniu płyty Udar życie doświadczyło Urszulę bardzo mocno, zabierając w 2001 Zybowskiego, który przegrał walkę z chorobą nowotworową. Warto dodać, że do momentu pojawienia się płyty Baw mnie, nie ukazały się kompaktowe reedycje czterech pierwszych albumów Urszuli.

Dwa dość ponure miesiące w jesienno-zimowej Warszawie. Głównie pamiętam z tego jarzeniowe światło w korytarzach na Woronicza i atmosferę "PRLowsko-peweksowską" w Hotelu Europejskim. Fantastyczny Leszek Kamiński! Dwie "wczesne" płyty studyjne, album z zapisem koncertu, dwie "dojrzałe" płyty studyjne plus album z piosenkami dla dzieci. Tak, najogólniej, wyglądał dorobek fonograficzny Grzegorza Turnaua, kiedy ukazał się oczekiwany w napięciu nowy materiał zgromadzony na płycie ULTIMA. A czemu owo oczekiwanie tak napięte? Apetyt rośnie w miarę jedzenia, to wszystko. A każda z kolejnych płyt Grzegorza była nie gorsza, a najczęściej lepsza, od poprzednich. Zaś dwie ostatnie - znakomite. Ale ULTIMA łączy najlepsze elementy płyt TO TU, TO TAM oraz TUTAJ JESTEM. I wprowadza także nowe wątki - zarówno tematyczne, jak formalne. Rozszerzył się aparat wykonawczy. Obok pełnego składu stałego zespołu akompaniującego artysty, pojawiają się soliści oraz kwartet smyczkowy i chór Filharmonii Narodowej. Użycie rozszerzonych środków stylistycznych służy piosenkom i nie jest czczym zabiegiem formalnym. Ważniejsze są jednak nowe inspiracje poetyckie, a jest ich tutaj kilka. Właściwie niemal wszystko jest tu nowe, z wyjątkiem wierszy Michała Zabłockiego, które wypełniają znaczną część albumu. Tym razem - po raz pierwszy - są to utwory tematyczne, wszystkie pochodzą bowiem z programu telewizyjnego "Twój dekalog". I teksty i muzyka powstawały bardzo spontanicznie, z tygodnia na tydzień, zgodnie z cyklem emisji kolejnych odcinków nocnego programu dyskusyjnego, którego kanwa osnuta była na Dekalogu, dyskusja dotyczyła moralnych obligacji współczesnego człowieka, zaś piosenki Turnaua i Zabłockiego były artystycznym komentarzem do jednego i drugiego. Album ULTIMA nie zawiera pełnego "Dekalogu Zabłockiego", a jego wybrane części to "Pamiętaj, abyś dzień święty święcił" (tu: Świat się stworzył), "Czcij ojca swego i matkę swoją" (Jestem synem mego ojca), "Nie cudzołóż" (Ciała) oraz "Nie będziesz brał imienia Pana Boga twego nadaremno" (Tak - nie mów tak). Wszystkie utwory z tego cyklu są bardzo interesujące. Zarówno w literackim sposobie potraktowania tematu, jak w kompozycji i orkiestracji. W pieśni Są pewne sprawy (to "dekalog zerowy", niejako wstęp do Dziesięciorga Przykazań) pojawia się chór użyty specjalnie do podkreślenia głównego moralnego dylematu cyklu: "Nie wiem, czy w życiu poznałem kogoś czystego duszą i ciałem..."). Dynamiczne, orkiestrowe Ciała ("w jednym tylko ciele dzieje się niewiele, ale w ciałach dwóch zaczyna się ruch...") eksplodują nagle gitarą Jacka Królika. Ale największe wrażenie robi jednak prostota melodii i rozbrajająca (czytaj: przekonująca) szczerość słów Jestem synem mego ojca - być może jest to najlepsza piosenka z całej płyty, spowinowacona w atmosferze z Tutaj jestem, tytułowym przebojem z poprzedniego albumu Grzegorza Turnaua. Nowym nabytkiem literackim na dużą skalę jest poezja Wiesława Dymnego, legendy Piwnicy Pod Baranami. Dostojny, basowy wstęp do piosenki O mój aniele nie od razu zdradza naturalność z jaką liryzm wiersza zaczyna ustępować... przewrotności ("bo, mój aniele, ja chcę z tobą cudzołożyć"). Za to słowa wiersza Póki czas od początku i bez fałszywej pruderii ujawniają tematykę utworu, który wprowadza nas w ciekawy świat mebli przeznaczonych do spania, a jeżeli "spanie" potraktujemy eufemistycznie, zrobi się jeszcze ciekawiej ("korzystajcie z udogodnień, póki czas, zdejmcie spodnie, leżcie godnie"). Otwiera go entuzjastyczne pizzicato instrumentów smyczkowych, ale prawdziwy popis dają smyki - wraz z gitarą akustyczną - dopiero w porywającym i bardzo "krakowskim" w aranżacji utworze Leniwa głowa. To szlachetne nawiązanie do tradycji, z której wywodzi się zjawisko artystyczne, jakim jest muzyka Turnaua, dało w efekcie jeden z najlepszych utworów w całej karierze krakowskiego twórcy. Singlowa piosenka Wiem ("słowo jak krem") to pierwsza kompozycja Turnaua do tekstu Andrzeja Poniedzielskiego. Większe w

Wymyślona w pośpiechu i dzisiaj myślę o niej jak o remanencie , a jednak nienajgorsza chyba płyta. To zdumiewające, że album, który sam artysta nazywa remanentem (na repertuar złożyło się kilka kompozycji nowych i kilka utworów rozproszonych, pisanych przy różnych okazjach) może odznaczać się zwartością na miarę płyty TUTAJ JESTEM. Na powracające pytanie Co dalej? Grzegorz Turanu udziela tu najlepszej możliwej odpowiedzi: lepsze jest wrogiem dobrego. Dlatego kontynuuje większość wątków tak skutecznie wprowadzonych na poprzedniej płycie, TO TU, TO TAM, najciekawszej w dotychczasowej dyskografii artysty. Konsekwentnie przebiega natomiast proces rozszerzania brzmienia. Tym razem ma on jednak charakter wręcz rewolucyjny, jako że do formuły wpisany zostaje gitarzysta elektryczny. Na szczęście jest nim świetny Jacek Królik, więc rzecz nie kończy się na decybelach, a przeciwnie elektryczna gitara we właściwych rękach oznacza bowiem paletę nieograniczonych możliwości. Po długiej przerwie od najwcześniejszych nagrań piosenki Grzegorza Turnaua znowu wzbogacają głosy kobiece: powraca Beata Rybotycka (z jej udziałem powstał album POD ŚWIATŁO), pojawia się Justyna Steczkowska. Właśnie duet ze Steczkowską, Niebezpieczne związki, oraz piosenka tytułowa (obie do słów Michała Zabłockiego) to najbardziej przebojowe nagrania z tej płyty. Duet serwuje dość nietypowe podziały rytmiczne oraz całkiem nietypową, w dotychczasowej twórczości Grzegorza Turnaua, erotyczną, zmysłową tematykę. Wokaliza Steczkowskiej, troszkę poprawiona, a może raczej przyprawiona techniką, brzmi jazzowo i szkoda doprawdy, że ta znakomita piosenka tak gwałtownie i tak nieoczekiwanie się urywa. Chciałoby się jeszcze... Tytułowy utwór, Tutaj jestem, wzbogacony jest dyskretnym udziałem Rybotyckiej i zawiera słowa, które (niespodzianka) przemawiają ze szczególną siłą do serc: Tutaj jestem, gdzie byłem, gdzie się urodziłem . Michał Zabłocki zdążył nas przyzwyczaić do przekazu intelektualnego. Tymczasem słyszymy tutaj wyznanie: Mogłem jechać, wyjechać i stąd się oddalić, ale jednak zostałem z tymi, co zostali . Grzegorz Turnau zaczął tym utworem przemawiać w imieniu pokolenia, zaczął także mówić wprost o tradycji, więzi, przywiązaniu i o najtrudniejszym wyborze: miejsca bycia i& życia. Literacka zawartość płyty przynosi niejedną niespodziankę. Po pierwsze są tutaj zaledwie trzy piosenki do wierszy Zabłockiego (poza dwiema pierwszymi Murarz, ciekawe, czy nie inspirowany pośrednio Dziewczyną Bolesława Leśmiana). Pierwszy raz brakuje natomiast piosenek autorskich samego Grzegorza Turnaua. TUTAJ JESTEM to album najbliższy więc poezji śpiewanej, ale też całkowicie wolny od ograniczeń tego gatunku (wystarczy posłuchać imponującej aranżacji do Murarza). Do rangi najważniejszego z poetów, wyróżnionych muzyką Grzegorza Turnaua, urasta nieoczekiwanie Brzechwa. Mamy tutaj aż cztery piosenki do jego wierszy i wszystkie zasługują na uwagę (natomiast za popularyzację Brzechwy dla dorosłych Grzegorz Turnau zasługuje na medal). Fascynacji Brzechwą dorównuje u Turnaua jedynie fascynacja ulicami (mamy nadal w uszach deszcz na Brackiej ) połączenie obu przenosi nas tym razem na Słowiczą (subtelnie zaaranżowaną na kwartet dęty i troje skrzypiec). Każda z czterech kompozycji do poezji Brzechwy to osobna perełka. Kataryniasty walczyk, Wzdłuż ulic, nakręcają po mistrzowsku posplatane brzmienia katarynki i fortepianu. Kościelna w atmosferze (choć bardzo ludzki i bardzo gorzki to psalm) miniatura Niebo i ziemia trwa niecałą minutę (!), a oszałamia potęgą słów: Na ziemi ludzie prości umierają z miłości, bo wierzących miłość uśmierca; Mógłby pomóc im Bóg, ale Bóg nie zna dróg do człowieczego serca . Znakomite 24 smutki, śpiewna zabawa z melodią i melorecytacją, rozwija się w jeden z najciekawszych na albumie utworów, po części dzięki wyjątkowo chwytliwemu, drugiemu równie atrakcyjnemu po Cichosza, fortepianowemu riffowi w wykonaniu Grz

Język Shakespeare'a w dwunastu kompozycjach Stanisława Soyki.* Soyka sings W. Shakespeare's sonnets solo z fortepianem * Klasyk literatury światowej w oryginale * Kompozycje Stanisława Soyki* Język Shakespeare'a w dwunastu sonetowych odsłonach* Arcydzieło muzyczno - literackie* Płyta dla koneserów, wielbicieli wierszy W.Shakespeare'a jak i twórczosci S.Soyki* Synteza najpiękniejszych ze sztuk; muzyki i literatury* Klasyczna pozycja w dyskografii Staszka Soyki* Znakomite uzupełnienie dla pierwszych sonetów - "czerwonych róż", tym razem w wersji niebieskiej* Przygotowana w pełnej wersji angielskiej z przeznaczeniem również na rynek zachodni"Wiosną 1994 roku natknąłem się na trzy pierwsze sonety Williama Shakespeare'a w przekładzie Macieja Słomczyńskiego. To spotkanie zaowocowało zbiorem 12-stu sonetów, do których napisałem muzykę, i które pod koniec 1995 roku ujrzały światło dzienne. Czułem, że jest to wspaniała i magiczna przygoda, która tak po prostu się nie zakończy wraz z wydaniem płyty. Z czasem pojawiły się sugestie, żeby śpiewać sonety również po angielsku. Mimo, że na początku 1997 roku zajmowałem się już zupełnie innymi sprawami, myślenie o sonetach mnie nie opuszczało.Wiosną 1997 roku spotkałem się z Johnem Harrodem, moim przyjacielem z Anglii, któremu zaśpiewałem "Sonet 33" w oryginale. Zaczął mnie mocno zachęcać, abym przygotował cały, 12-sto sonetowy zbiór. Skontaktował mnie także z niewątpliwym fachowcem, aktorem Shakespeare'skim, jak również szefem Teatru Globe w W-wie - Jerrym Flynnem. Jerry podjął się być moim konsultantem. Rzecz dotyczyła mojej nieznajomości staroangielszczyzny, jak również specyficznego sposobu frazowania w poezji Shakespeare'a. Ta specyfika wymogła konieczność modyfikowania niektórych fraz w mojej muzyce, która wcześniej była krojona na miarę polskiej frazy. Cytując Jerry Flynna mogę powiedzieć , że ta praca przyniosła pozytywny owoc. Niniejszym oddaję w Państwa ręce zbiór 12-stu sonetów Williama Shakespeare'a w języku Shakespeare'a w wersji solo z fortepianem. Stanisław Soyka

Jeden z najbardziej intrygujących nowych zespołów z Los Angeles, Marjorie Fair, jest już zwarty i gotowy, by zaprezentować swój doskonały, melancholijny debiutancki krążek Self Help Serenade . Płyta zawiera oryginalne, niezwykle naturalne brzmienie zespołu, które unosi się na ciepłych falach dźwięku gitary i bogatych aranżacjach fortepianowych, zaś intymny śpiew wokalisty i kompozytora Evana sprawia, że cudowne kompozycje, takie jak Stare czy Waves wznoszą się hen ku kalifornijskiemu pop-niebu. Wyprodukowana przez Roba Schnapfa i Jona Briona płyta Self Help Serenade została nagrana wiosną 2002 roku w słynnym studiu Sunset Sound w Los Angeles. Na płycie kompozycje Evana zostały przeniesione na wyższy poziom: jego często delikatne melodie zyskały barokowe niemalże bogactwo brzmień. Bardzo wiele się od nich nauczyłem, mówi Evan (wokalista) o producentach płyty. Rob już wiele w życiu osiągnął, jest bardzo pewny tego, co robi. Jon jest trochę bardziej zakręcony. Lubi eksperymenty. Kiedy z nim pracujesz, nigdy nie wiesz czego się spodziewać po wejściu do studia. Myślę, że to w znacznym stopniu wpłynęło na spójność tej płyty: każdy z nich w nieco inny sposób wydobył z tego zespołu to, co najlepsze. Dla piosenek Evana inspiracją jest Święta Trójca: Neil Young, John Lennon i Brian Wilson. Dlatego utwory takie jak Don t Believe charakteryzuje niezwykła otwartość i szczerość zarówno w warstwie muzycznej jak i tekstowej.

Płyta nagrana po zespołowej tragedii umarł Slovak, bratnia dusza Anthony ego Kiedisa i Flea. Na szczęście znaleziono godnego następcę. Młody John Frusciante co chwila zdradza przebłyski geniuszu. Jest tu świetna przeróbka "Higher Ground" Steviego Wondera, która wyniosła ich na szczyty list przebojów, jest napędzany sekcją dętą "Subway To Venus", czy "Knock Me Down" znak nowego, bardzo melodyjnego podejścia do kompozycji. Prawdziwa gratka dla miłośników zespołu. Niepublikowane nigdy kompozycje: "Song That Made Us What We Are Today", "Salute To Kareem", dłuższe wersje utworów znanych (szczególnie zaskakująca "Knock Me Down", z zupełnie innymi motywami), dwa koncertowe covery Jimiego Hendrixa, z których "Crosstown Traffic" jest absolutnym rarytasem.

Najnowszy album Marka Torzewskiego ukazł się już 11 czerwca 2005 roku! Płyta zatytułowana jest "Magnes Dusz". Znajduje się na niej 11 bardzo różnorodnych utworów, wśród których dwa nagrane z córką, Agatą Torzewską, będą zapewne wielkim zaskoczeniem dla wielbicieli talentu Pana Marka, ze względu na ich "nie-klasyczną" stylistykę. Większość kompozycji to wspaniałe melodie, wśród nich także kompozycja z repertuaru Demisa Roussosa. Piosenki wykonywane przez Marka Torzewskiego są w trzech językach: polskim, włoskim i francuskim a głos naszego znakomitego tenora brzmi w nich wyjątkowo pięknie. Autorem polskich tekstów na płycie jest Jan Wołek. Płyta powstawała na przestrzeni sierpień 2004 - luty 2005, w studiach Sol Sound w Brukseli i Logart w Lublinie. Mix Studio Skylab w Lublinie. W nagraniach wzięli udział znakomici muzycy: Ruggero Munafo - gitara solowa, gitara basowa, wokal: Antonio Baldassarre - instrumenty klawiszowe, Salvatore Infantino - instrumenty perkusyjne, Luigi Baldassarre - gitara basowa, Philippe de, Cock - piano, Nicolas Stevens - instrumenty smyczkowe, Sylvia Mouradouglou - wokal, Sara Mouradouglou - wokal, Patrizia Senna - wokal, Dorota Broniarz - wokal, Ewelina Kordy - wokal, Piotr Bałka - instrumenty elektroniczne, Mieczyslaw Jurecki - gitara solowa, Chór" Insieme" - Bruxelles Pierwszym singlem promującym album jest duet z córką Agatą zatytułowany La Passion . Premiera singla 16 maja 2005. Do piosenki powstał teledysk w reżyserii Izy Poniatowskiej.

23 października ukazał się długo oczekiwany nowy album Robbiego Williamsa Rudebox ...Płyta nagrana na początku 2006 roku powstała we współpracy z idolami Robbiego: The Pet Shop Boys, królem ambientu Williamem Orbitem, pochodzącymi z rodzinnego miasta Williamsa Danny m Spencerem i Kelvinem Andrewsem, czyli duetem Soul Mekanik, ikoną disco-house u Joey m Negro oraz nowojorskim DJ em i legendarnym producentem Markiem Ronsonem. Na Rudebox znajdą się zarówno nowe kompozycje, jak i covery ulubionych utworów Robbiego z repertuaru tak różnorodnych artystów jak Manu Chao, The Human League, My Robot Friend, Lewis Taylor czy starego znajomego Williamsa - Stephena Duffy. Oto 16 piosenek, które podsumowują i wyrażają muzyczne fascynacje Robbiego Williamsa. Pierwszy singiel z nadchodzącej płyty - utwór Rudebox , został wyprodukowany i napisany wspólnie z Danny m Spencerem i Kelvinem Andrewsem. Rudebox to pokręcony pop, skażony przez underground , mówi Andrews. Po prostu trzech gości miało niezłą zabawę w studio! Oparty na samplu z przełomowego utworu Sly&Robbie Boops (Here To Go) i doprawiony unikalnym zmysłem tekstowym Williamsa, Rudebox brzmi jak hit wzięty wprost z zatłoczonej nowojorskiej ulicy z 1983 roku. Inne utwory, które usłyszymy na albumie to miedzy innymi Viva Life On Mars istny hymn kosmiczny mieszający country z funkiem i popem. She s Madonna - wynik współpracy supergrupy Neil Tennant, Chris Lowe i Robbie Williams, który składa pełen uwielbienia hołd pierwszej damie popu.(Panowie stworzyli również razem cover utworu We re The Pet Shop Boys zespołu My Robot Friend, wcześniej nagrany także przez duet The Pet Shop Boys.) Mark Ronson wyprodukował na Rudebox cztery utwory, w swoim charakterystycznym stylu współczesnego soulu wzbogaconego sekcją dętą. Lovelight , spektakularny cover niezasłużenie mało znanej piosenku soulowej Lewisa Taylora, został wyrwany ze swych nastrojowych korzeni R&B i zaśpiewany przez Robbiego falsetem. To zdecydowanie jeden z najbardziej dynamicznych wokali artysty do tej pory. Good Doctor w hip-hopowej stylistyce to kawałek w klimacie barowego grania albo ulicznego jam session, opatrzony przewrotnym tekstem. King Of The Bongo odświeża klasyczny przebój muzyki etno Manu Chao w dekadenckim i rozwiązłym stylu właściwym dla 2006 roku, a Keep On to kompozycja z wyjątkowo tętniącym beatem, funkową gitarą i przesiąknięta duchem brytyjskiej psychodelii przełomu lat 80-tych i 90-tych. Zarówno w tym utworze, jak w King Of The Bongo wokalnie wspomaga Robbiego niepowtarzalny wulkan energii, jakim jest Lily Allen. Przy pracy nad albumem Rudebox Robbie spełnił swoje wieloletnie marzenie o współpracy z legendą ambientu Williamem Orbitem, nagrywając z nim dwa utwory: Summertime oraz emocjonalny i wierny cover utworu Louise Human League. Mogą to nazwać dance albo electro , mi się to po prostu podoba! Zaczęło się jako przygodna fascynacja, ale właśnie tutaj się naprawdę odnalazłem. Do tej pory bawiłem się tylko w podchody mówi artysta. Właśnie tutaj naprawdę się odnalazłem. To dla mnie właściwy kierunek, jestem tego pewien. Czułem, że Robbie w dotychczasowej formie już się wypalił, nie mogłem nagrać kolejnego albumu w stylu podobnym do poprzednich. Dzięki Rudebox otworzyło się przede mną tysiące nowych drzwi! Po ośmiu studyjnych albumach, oto brzmienie Roberta Petera Williamsa, urodzonego w 1974 roku, w brytyjskim Stoke-On-Trent !

Ponad 100 minut nowej muzyki dla fanow zespołu. Grupa przygotowała wybuchowy muzyczny coctail. Zaprosiła do współpracy mistrzów elektronicznego podziemia I nie tylko. Internetowa społeczność MYSPACE chętnie wzięła udział w przetwarzaniu AGRESSIVNEJ rzeczywistości. W rok po płycie In opublikowanej przez zespół Agressiva 69, otrzymujemy jej rewers – dwupłytowy album zatytułowany Out, a zawierający zestaw remiksów nagrań formacji dokonanych przez czołówkę polskich producentów nowoczesnej elektroniki oraz kolekcję kompozycji innych wykonawców we własnych wersjach krakowsko-warszawsko-łódzkiej grupy. Pierwszy z krążków zawiera prawie 80 minut muzyki rozłożonej na piętnaście nagrań. Układają się one w barwną panoramę współczesnej elektroniki, wpisującej rockowe bądź, co bądź kompozycje Agressivy 69 w różne odmiany nowych brzmień. Jest tu więc miejsce na taneczne techno (Nie widać końca – Efectvol Mix), hipnotyczny trance (Ostry jak nóż – Datadisk Version 2007), smolisty trip hop (Dark Side Of The Radio – Echoplex Mix), masywny dub (In Your Eyes – Husky Remix), orkiestrową psychodelię (Dark Side Of The Radio – Stealpot Remix) czy metaliczne IDM (Rzeźnia – CH District Remix). Zaproszeni do współpracy z Agressivą 69 producenci śmiało poczynają sobie ze źródłowym materiałem – choćby opakowując akustyczną balladę z udziałem Wayne`a Husseya z The Mission In Your Eyes w klubową aranżację (remiks Ollecka Bobrova) czy zamieniając energetyczny przebój Nie widać końca w laptopowy noise o breakbeatowy podbiciu (remiks Cwisdoma). Nie brak tu również mocniejszych brzmień – bliższych estetyce elektronicznego rocka, kojarzonej od dawna z Agressivą 69. To choćby umieszczone w finale remiksy Ognia i Rzeźni w wykonaniu Egoista i Blue Hand, a wprowadzające na płytę echa potężnie brzmiącego EBM i industrialu. Tropy te prowadza do drugiego krążka z zestawu. Znajdują się na nim utwory innych wykonawców zdekonstruowane przez Agressivę 69. Ich dobór wskazuje, że płyta ma pokazywać korzenie formacji – nową falę, new romantic i synth-pop z lat 80. Mamy tu bowiem takie klasyki, jak Isolation Joy Division, Fade To Grey Visage, Personal Jesus Depeche Mode czy Relax Frankie Goes To Hollywood. Agressiva 69 traktując oryginały z szacunkiem, odciska na nich jednak swe mocne piętno, wyznaczane jadowitym wokalem, żrącymi gitarami, przestrzennymi klawiszami i industrialnymi bębnami. Najciekawiej w zestawie tym wypadają covery dwóch nagrań Republiki – Poranna wiadomość i Kombinat. Pierwsza zamienia się pod dotykiem producentów Agressivy 69 w zabójcze electro w stylu Are Friends Electric? Gary'ego Numana i Tubeway Army, a druga – w ekstatyczny breakbeat z metalowymi riffami gitar i lodowatą partią syntezatorów. Całość uzupełniają cztery niepublikowane utwory zespołu, zgrabnie nowoczesną rytmikę klubową z nowofalowymi klimatami (Ogień, Znieczulenie, Miasto, W stronę dymu).

Duet Łona i Webber przyzwyczaił nas do dłuższych przerw pomiędzy premierami swoich produkcji, wydając dotychczasowe płyty w trzyletnich odstępach. Tym razem, po przerwie zaledwie rocznej, chłopaki postanowili zrobić niespodziankę w postaci EP'ki pt. Insert. Tytułowy numer to połączenie żywiołowego bitu i prowokacyjnego tekstu, stawiającego pytania o miejsce muzyki w świecie pełnym rozdmuchanego marketingu. Pozostałe numery nie ustępują singlowi; przede wszystkim zaskakują wielobarwnością: Łona, z jednej strony w Bumboksie utyskuje na literackie zamiłowania tytułowego urządzenia, z drugiej w Nic tu po nas nawiązuje do słynnego A my nie chcemy uciekać stąd Jacka Kaczmarskiego. W muzyce również dominuje różnorodność; Webber w swoich kompozycjach z dużą swobodą tworzy kompozycje, łącząc w nich sample z żywymi instrumentami i analogową elektroniką. EP'ka jest z jednej strony wyrazem kontynuacji dotychczasowych działań duetu, z drugiej - widać na niej ciągłą chęć poszukiwań. Na płycie znalazło się sporo gości; są tu zarówno doskonali muzycy, jak Daniel Popiaůkiewicz (gitara), Kokolino (bas), Piszczywapel Palimózg (drugi bas) czy DJ Twister (gramofon) jak i raperzy: znany z debiutu Łony i Webbera Paco oraz autor kultowej już demówki Najebawszy EP - Smarki.