Kangoo.pl

Kolejny album z serii "Kompozycje kwiatowe". Zawiera nowe kompozycje siostry Albiny wykonywane w...

Prezentacja 20 kompozycji od niepozornych bukietów po okazałe dekoracje stołu na specjalne...

Kwiaty zdają się jakby specjalnie stworzone gwoli pocieszenia zwykłych ludzi. Kochają je dzieci; zwykli, spokojni, wrażliwi i kulturalni ludzie kochają je rosnące swobodnie.

John Ruskin



Historycy japońscy przypisują sztuce układania kwiatów genezę indyjską i religijną. Twierdzą, że ta sama doktryna buddyjska, która zakazywała niepotrzebnych ofiar zwierzęcych, podsunęła koncepcję zbierania kwiatów i przedłużania im życia staranną pielęgnacją.

Od VI wieku w Japonii sztuka układania kwiatów ewoluowała od elementu rytuału religijnego - będącego zbożną rozrywką dla kapłanów - do wyrafinowanego ceremoniału towarzyskiego, stając się istotnym elementem kultury dnia codziennego Japonii.

Układanie kwiatów uważano zawsze za zajęcie przystojące ludziom uczonym i literatom. Praktykowały ją damy z arystokracji oraz kapłani, filozofowie i wybitne osobistości, które wycofały się z życia publicznego. Sztuka ta niesie w sobie - obok wielu tradycyjnych przesądów - poważną domieszkę chińskiej filozofii, która przydaje jej aury czegoś dziwnego i tajemniczego.


Sztuka układania kwiatów jest w Japonii także elementem ogłady towarzyskiej, rządzą nią więc ważne reguły i ograniczenia odnoszące się do etykiety i ceremoniału, zaś głównym celem wszystkich kompozycji kwiatowych jest sprawienie przyjemności gościom.



Kwiaty i ich kompozycje towarzyszą Japończykom przez cały rok i pojawiają się tylko w ściśle określonych zestawieniach. Wybór różnych gatunków kwiatów zależy od pory roku i okazji, którą ma ona uświetnić oraz od tego, co dana kompozycja ma wyrażać.

Kolor, wiek i ułożenie kwiatów i przeznaczenie kompozycji to przedmiot ściśle określonych wielowiekową tradycją zasad - nie ma tu przypadkowych zestawień, dlatego japońskie kompozycje tak bardzo różnią się nastrojem, kolorystyką, doborem kwiatów i ich przestrzennym rozmieszczeniem.

Układanie ściętych kwiatów w najrozmaitszego rodzaju naczyniach stało się u Japończyków sztuką dekoracyjną wysoce wyrafinowaną, w porównaniu z którą zachodnie kompozycje kwietne wydają się najzupełniej przypadkowymi zestawieniami.



Książka Josiaha Condera wprowadza czytelnika w nieznane Europejczykom tajniki japońskiej sztuki układania kwiatów. Od omówienia czasu kwitnienia i odmian kwiatów, przez symboliczne znaczenie i okoliczności pojawiania się poszczególnych gatunków japońskich roślin w życiu codziennym oraz szczegółową prezentację zasad komponowania kwiatów na stosowne okazje, po przykłady układania takich kompozycji - wprowadzani przez urzeczonego Japonią autora - poznajemy to niezwykłe zjawisko kultury japońskiej.

Ryciny i drzeworyty, wykonane przez japońskich artystów z końca XIX wieku, przybliżają nie tylko bogactwo roślin, wykorzystywanych do kompozycji, ale także prawidła ich układania i zasady oglądania gotowych kompozycji.

Josiach Conder - profesor architektury i architekt przy Cesarskim Rządzie Japonii




Andrzej Wajda sądzi o książce...

Czar, z jakim kwiaty oddziałują na Japończyków jest ściśle związany z ich narodowymi zwyczajami i sztuką. Układanie ściętych kwiatów w najrozmaitszego rodzaju naczyniach, o czym opowiada książka, stało się u Japończyków sztuką dekoracyjną wysoce wyrafinowaną, w porównaniu z którą zachodnie kompozycje kwietne wydają się najzupełniej przypadkowymi zestawieniami. Charakterystyczne cechy japońskich kompozycji kwietnych związane są ściśle z właściwym Japończykom sposobem obserwowania natury kwiatów i rozkoszowania się nimi. Podczas gdy amator zachodni główną uwagę zwraca na kwiecie, japoński miłośnik swym podziwem obdarza całą roślinę czy drzewo, które owo kwiecie rodzi. Chropowatość pnia śliwy z jej prostymi gałązkami, czy też wdzięk płaczącej wiśni, miękko swymi gałęziami zamiatającej ziemie - są dlań nieoddzielne od całej urody samego kwiecia. Linie gałęzi i pnia, kształty i powierzchnie liści, rozmieszczenie pąków i kwiatów, wszystko to w pełni i na równi angażuje jego uwagę. Sztuka układania kwiatów w Japonii opiera się na konwencjonalnej idei rośnięcia kwiatów, z tego też względu Japończycy usiłują na-dać kompozycji charakter otwarty, by wyrażały się w niej w pełni indywidualne formy gałęzi, łodyg, liści i kwiatów. Owa sztuka kwietnych kompozycji niesie w sobie - obok tradycyjnych przesądów - poważną domieszkę chińskiej filozofii, która przydaje jej aury czegoś na pierwszy rzut oka dziwnego i tajemniczego. Twierdzi się, że z codziennej praktyki sztuki układania kwiatów rodzą się zalety takie jak religijność, samozaparcie, uprzejmość. W książce zamieszczono przepiękne ilustracje stylizowane na XIX - wieczne drzeworyty japońskie. Książka godna prawdziwego miłośnika japońskiej sztuki układania kwiatów.



Conder Joseph Josiach (1852-1920), architekt and. Zaproszony w 1876 do Japonii, objął stanowisko wykładowcy sekcji architektury mieszkalnej w Tokijskiej Szkole Inżynieryjnej. Wywarł wielki wpływ na kształcenie nowego pokolenia japońskich architektów. Spędził w Japonii 43 lata zajmując się nauczaniem, propagowaniem budownictwa w stylu zachodnim oraz projektowaniem. Zmarł w Tokio. Za najważniejsze dzieła Condera uważa się: Muzeum Narodowe w Tokio (1882), Pawilon Rokumeikan (1883), Gmach wydziału prawa Uniwersytetu Tokijskiego (1884), Kościół prawosławny Nikorai-seido (1891)

Kwiaty zdają się jakby specjalnie stworzone gwoli pocieszenia zwykłych ludzi. Kochają je dzieci; zwykli, spokojni, wrażliwi i kulturalni ludzie kochają je rosnące swobodnie.

John Ruskin



Historycy japońscy przypisują sztuce układania kwiatów genezę indyjską i religijną. Twierdzą, że ta sama doktryna buddyjska, która zakazywała niepotrzebnych ofiar zwierzęcych, podsunęła koncepcję zbierania kwiatów i przedłużania im życia staranną pielęgnacją.

Od VI wieku w Japonii sztuka układania kwiatów ewoluowała od elementu rytuału religijnego - będącego zbożną rozrywką dla kapłanów - do wyrafinowanego ceremoniału towarzyskiego, stając się istotnym elementem kultury dnia codziennego Japonii.

Układanie kwiatów uważano zawsze za zajęcie przystojące ludziom uczonym i literatom. Praktykowały ją damy z arystokracji oraz kapłani, filozofowie i wybitne osobistości, które wycofały się z życia publicznego. Sztuka ta niesie w sobie - obok wielu tradycyjnych przesądów - poważną domieszkę chińskiej filozofii, która przydaje jej aury czegoś dziwnego i tajemniczego.


Sztuka układania kwiatów jest w Japonii także elementem ogłady towarzyskiej, rządzą nią więc ważne reguły i ograniczenia odnoszące się do etykiety i ceremoniału, zaś głównym celem wszystkich kompozycji kwiatowych jest sprawienie przyjemności gościom.



Kwiaty i ich kompozycje towarzyszą Japończykom przez cały rok i pojawiają się tylko w ściśle określonych zestawieniach. Wybór różnych gatunków kwiatów zależy od pory roku i okazji, którą ma ona uświetnić oraz od tego, co dana kompozycja ma wyrażać.

Kolor, wiek i ułożenie kwiatów i przeznaczenie kompozycji to przedmiot ściśle określonych wielowiekową tradycją zasad - nie ma tu przypadkowych zestawień, dlatego japońskie kompozycje tak bardzo różnią się nastrojem, kolorystyką, doborem kwiatów i ich przestrzennym rozmieszczeniem.

Układanie ściętych kwiatów w najrozmaitszego rodzaju naczyniach stało się u Japończyków sztuką dekoracyjną wysoce wyrafinowaną, w porównaniu z którą zachodnie kompozycje kwietne wydają się najzupełniej przypadkowymi zestawieniami.



Książka Josiaha Condera wprowadza czytelnika w nieznane Europejczykom tajniki japońskiej sztuki układania kwiatów. Od omówienia czasu kwitnienia i odmian kwiatów, przez symboliczne znaczenie i okoliczności pojawiania się poszczególnych gatunków japońskich roślin w życiu codziennym oraz szczegółową prezentację zasad komponowania kwiatów na stosowne okazje, po przykłady układania takich kompozycji - wprowadzani przez urzeczonego Japonią autora - poznajemy to niezwykłe zjawisko kultury japońskiej.

Ryciny i drzeworyty, wykonane przez japońskich artystów z końca XIX wieku, przybliżają nie tylko bogactwo roślin, wykorzystywanych do kompozycji, ale także prawidła ich układania i zasady oglądania gotowych kompozycji.

Josiach Conder - profesor architektury i architekt przy Cesarskim Rządzie Japonii




Andrzej Wajda sądzi o książce...

Czar, z jakim kwiaty oddziałują na Japończyków jest ściśle związany z ich narodowymi zwyczajami i sztuką. Układanie ściętych kwiatów w najrozmaitszego rodzaju naczyniach, o czym opowiada książka, stało się u Japończyków sztuką dekoracyjną wysoce wyrafinowaną, w porównaniu z którą zachodnie kompozycje kwietne wydają się najzupełniej przypadkowymi zestawieniami. Charakterystyczne cechy japońskich kompozycji kwietnych związane są ściśle z właściwym Japończykom sposobem obserwowania natury kwiatów i rozkoszowania się nimi. Podczas gdy amator zachodni główną uwagę zwraca na kwiecie, japoński miłośnik swym podziwem obdarza całą roślinę czy drzewo, które owo kwiecie rodzi. Chropowatość pnia śliwy z jej prostymi gałązkami, czy też wdzięk płaczącej wiśni, miękko swymi gałęziami zamiatającej ziemie - są dlań nieoddzielne od całej urody samego kwiecia. Linie gałęzi i pnia, kształty i powierzchnie liści, rozmieszczenie pąków i kwiatów, wszystko to w pełni i na równi angażuje jego uwagę. Sztuka układania kwiatów w Japonii opiera się na konwencjonalnej idei rośnięcia kwiatów, z tego też względu Japończycy usiłują na-dać kompozycji charakter otwarty, by wyrażały się w niej w pełni indywidualne formy gałęzi, łodyg, liści i kwiatów. Owa sztuka kwietnych kompozycji niesie w sobie - obok tradycyjnych przesądów - poważną domieszkę chińskiej filozofii, która przydaje jej aury czegoś na pierwszy rzut oka dziwnego i tajemniczego. Twierdzi się, że z codziennej praktyki sztuki układania kwiatów rodzą się zalety takie jak religijność, samozaparcie, uprzejmość. W książce zamieszczono przepiękne ilustracje stylizowane na XIX - wieczne drzeworyty japońskie. Książka godna prawdziwego miłośnika japońskiej sztuki układania kwiatów.



Conder Joseph Josiach (1852-1920), architekt and. Zaproszony w 1876 do Japonii, objął stanowisko wykładowcy sekcji architektury mieszkalnej w Tokijskiej Szkole Inżynieryjnej. Wywarł wielki wpływ na kształcenie nowego pokolenia japońskich architektów. Spędził w Japonii 43 lata zajmując się nauczaniem, propagowaniem budownictwa w stylu zachodnim oraz projektowaniem. Zmarł w Tokio. Za najważniejsze dzieła Condera uważa się: Muzeum Narodowe w Tokio (1882), Pawilon Rokumeikan (1883), Gmach wydziału prawa Uniwersytetu Tokijskiego (1884), Kościół prawosławny Nikorai-seido (1891)

Album zawiera nowe kompozycje siostry Albiny przeznaczone na wszystkie uroczystości i święta...

? Prezentacja 20 kompozycji od niepozornych bukietów po okazałe dekoracje stołu na specjalne okazje - do zastosowania we wnętrzach i na świeżym powietrzu.? Pomysły na połączenie kwiatów dostępnych w kwiaciarniach z roślinami z ogrodu dzięki którym powstają niezwykłe i niepowtarzalne kompozycje.Kolejna książka znanej florystki Pauli Pryke jest twórczym przeglądem kompozycji z żywych kwiatów, które można wykorzystać na co dzień i od święta.