Kategoria: Poradniki / Hobby
wszystkich kompozycji kwiatowych jest sprawienie przyjemności gościom. Kwiaty i
ich kompozycje towarzyszą Japończykom przez cały rok i pojawiają
się tylko w ściśle...
Pełen opis produktu 'Kwiaty Japonii i sztuka kompozycji kwiatowych' »
Kwiaty zdają się jakby specjalnie stworzone gwoli pocieszenia
zwykłych ludzi. Kochają je dzieci; zwykli, spokojni, wrażliwi i
kulturalni ludzie kochają je rosnące swobodnie.
John Ruskin
Historycy japońscy przypisują sztuce układania kwiatów genezę
indyjską i religijną. Twierdzą, że ta sama doktryna buddyjska,
która zakazywała niepotrzebnych ofiar zwierzęcych, podsunęła
koncepcję zbierania kwiatów i przedłużania im życia staranną
pielęgnacją.
Od VI wieku w Japonii sztuka układania kwiatów ewoluowała od
elementu rytuału religijnego - będącego zbożną rozrywką dla
kapłanów - do wyrafinowanego ceremoniału towarzyskiego, stając się
istotnym elementem kultury dnia codziennego Japonii.
Układanie kwiatów uważano zawsze za zajęcie przystojące ludziom
uczonym i literatom. Praktykowały ją damy z arystokracji oraz
kapłani, filozofowie i wybitne osobistości, które wycofały się z
życia publicznego. Sztuka ta niesie w sobie - obok wielu
tradycyjnych przesądów - poważną domieszkę chińskiej filozofii,
która przydaje jej aury czegoś dziwnego i tajemniczego.
Sztuka układania kwiatów jest w Japonii także elementem ogłady
towarzyskiej, rządzą nią więc ważne reguły i ograniczenia odnoszące
się do etykiety i ceremoniału, zaś głównym celem wszystkich
kompozycji kwiatowych jest sprawienie przyjemności gościom.
Kwiaty i ich kompozycje towarzyszą Japończykom przez cały rok i
pojawiają się tylko w ściśle określonych zestawieniach. Wybór
różnych gatunków kwiatów zależy od pory roku i okazji, którą ma ona
uświetnić oraz od tego, co dana kompozycja ma wyrażać.
Kolor, wiek i ułożenie kwiatów i przeznaczenie kompozycji to
przedmiot ściśle określonych wielowiekową tradycją zasad - nie ma
tu przypadkowych zestawień, dlatego japońskie kompozycje tak bardzo
różnią się nastrojem, kolorystyką, doborem kwiatów i ich
przestrzennym rozmieszczeniem.
Układanie ściętych kwiatów w najrozmaitszego rodzaju naczyniach
stało się u Japończyków sztuką dekoracyjną wysoce wyrafinowaną, w
porównaniu z którą zachodnie kompozycje kwietne wydają się
najzupełniej przypadkowymi zestawieniami.
Książka Josiaha Condera wprowadza czytelnika w nieznane
Europejczykom tajniki japońskiej sztuki układania kwiatów. Od
omówienia czasu kwitnienia i odmian kwiatów, przez symboliczne
znaczenie i okoliczności pojawiania się poszczególnych gatunków
japońskich roślin w życiu codziennym oraz szczegółową prezentację
zasad komponowania kwiatów na stosowne okazje, po przykłady
układania takich kompozycji - wprowadzani przez urzeczonego Japonią
autora - poznajemy to niezwykłe zjawisko kultury japońskiej.
Ryciny i drzeworyty, wykonane przez japońskich artystów z końca XIX
wieku, przybliżają nie tylko bogactwo roślin, wykorzystywanych do
kompozycji, ale także prawidła ich układania i zasady oglądania
gotowych kompozycji.
Josiach Conder - profesor architektury i architekt przy Cesarskim
Rządzie Japonii
Andrzej Wajda sądzi o książce...
Czar, z jakim kwiaty oddziałują na Japończyków jest ściśle związany
z ich narodowymi zwyczajami i sztuką. Układanie ściętych kwiatów w
najrozmaitszego rodzaju naczyniach, o czym opowiada książka, stało
się u Japończyków sztuką dekoracyjną wysoce wyrafinowaną, w
porównaniu z którą zachodnie kompozycje kwietne wydają się
najzupełniej przypadkowymi zestawieniami. Charakterystyczne cechy
japońskich kompozycji kwietnych związane są ściśle z właściwym
Japończykom sposobem obserwowania natury kwiatów i rozkoszowania
się nimi. Podczas gdy amator zachodni główną uwagę zwraca na
kwiecie, japoński miłośnik swym podziwem obdarza całą roślinę czy
drzewo, które owo kwiecie rodzi. Chropowatość pnia śliwy z jej
prostymi gałązkami, czy też wdzięk płaczącej wiśni, miękko swymi
gałęziami zamiatającej ziemie - są dlań nieoddzielne od całej urody
samego kwiecia. Linie gałęzi i pnia, kształty i powierzchnie liści,
rozmieszczenie pąków i kwiatów, wszystko to w pełni i na równi
angażuje jego uwagę. Sztuka układania kwiatów w Japonii opiera się
na konwencjonalnej idei rośnięcia kwiatów, z tego też względu
Japończycy usiłują na-dać kompozycji charakter otwarty, by wyrażały
się w niej w pełni indywidualne formy gałęzi, łodyg, liści i
kwiatów. Owa sztuka kwietnych kompozycji niesie w sobie - obok
tradycyjnych przesądów - poważną domieszkę chińskiej filozofii,
która przydaje jej aury czegoś na pierwszy rzut oka dziwnego i
tajemniczego. Twierdzi się, że z codziennej praktyki sztuki
układania kwiatów rodzą się zalety takie jak religijność,
samozaparcie, uprzejmość. W książce zamieszczono przepiękne
ilustracje stylizowane na XIX - wieczne drzeworyty japońskie.
Książka godna prawdziwego miłośnika japońskiej sztuki układania
kwiatów.
Conder Joseph Josiach (1852-1920), architekt and. Zaproszony
w 1876 do Japonii, objął stanowisko wykładowcy sekcji architektury
mieszkalnej w Tokijskiej Szkole Inżynieryjnej. Wywarł wielki wpływ
na kształcenie nowego pokolenia japońskich architektów. Spędził w
Japonii 43 lata zajmując się nauczaniem, propagowaniem budownictwa
w stylu zachodnim oraz projektowaniem. Zmarł w Tokio. Za
najważniejsze dzieła Condera uważa się: Muzeum Narodowe w Tokio
(1882), Pawilon Rokumeikan (1883), Gmach wydziału prawa
Uniwersytetu Tokijskiego (1884), Kościół prawosławny Nikorai-seido
(1891)
Księgarnia.Poltax.waw.pl http://www.ksiegarnia.poltax.waw.pl/