Kangoo.pl

Antologia sztuk współczesnych powstałych dla Teatru w Legnicy.
W tomie znajdują się dramaty m.in. Przemysława Wojcieszka (Made in Poland), Marka Pruchniewskiego("Wesele" raz jeszcze), Lecha Raczaka (Plac Wolności)

Opera i dramat to popularne w XIX wieku gatunki teatralne, których związki, choć nieraz podnoszone, nie zostały w istocie dostatecznie zbadane. Książka Opera a dramat romantyczny ukazuje operowe inspiracje wizualne, fabularne i kompozycyjne dramaturgii romantycznej; multimedialna sztuka opery okazuje się jednym z istotnych źródeł wyobraźni romantycznych dramaturgów.

Wychodząc od szczegółowego przedstawienia i zilustrowania oper romantycznych Webera, Rossiniego, Aubera, Meyerbeera, Belliniego oraz ich inscenizacji, poprzez błyskotliwą analizę dramatów, książka rzuca nowe światło na dzieła Mickiewicza, Krasińskiego i Słowackiego. Lektura Dziadów, Nie-Boskiej komedii i Irydiona, Kordiana, Balladyny i pozostałych dramatów Słowackiego, przeprowadzona w rytm muzyki, obrazów i słów między innymi Wolnego strzelca, Roberta diabła, Niemej z Portici czy Normy, pozwala dostrzec estetyczną bliskośc między tymi dziełami umożliwia głębsze ich zrozumienie.


Książka zainteresować może zarówno badacza literatury, kultury i muzyki romantyzmu, jak i każdego czytelnika, chcącego lepiej zrozumieć wzajemne relacje różnych sztuk, romantyczny dramat, bliżej poznać fascynującą kulturę wieku dziewiętnastego.

Pier Paolo Pasolini znany jest w Polsce przede wszystkim jako jeden z najwybitniejszych włoskich reżyserów filmowych XX wieku. Jako dramatopisarza prezentuje go Ewa Bal w swojej książce poświęconej analizie jego najważniejszych utworów scenicznych w konteście współczesnego dyskursu cielesności w dramacie.

Przedstawiony zbiór sztuk średniowiecznych ujawnia ludzki wymiar religijnej poezji i sztuki średniowiecza. Wymiar ten jest nie tylko znakiem trwałości sensu, ale przede wszystkim znakiem metafory naszego istnienia jako ciągłości doznań rozbitych pomiędzy świętością a pospolitością, ekstazą a targowiskiem.

Lata 1945–2005 to dwie różne epoki historyczne i zarazem jeden z najpłodniejszych okresów w dziejach polskiej dramaturgii. Tworzyło w tym czasie kilkudziesięciu wybitnych dramaturgów. Niestety, ich pisarstwo w powszechnej świadomości często nie istnieje. A są to autorzy sztuk mających za sobą znaczące premiery, także za granicą. Od lat 60. po 80. polska dramaturgia była tłumaczona i wystawiana w świecie jak nigdy przedtem. Dzisiaj trudno do niej dotrzeć. Większość polskich sztuk współczesnych od 1956 roku drukuje wprawdzie nieoceniony „Dialog”, ale jest to miesięcznik czytany głównie przez specjalistów. Również niełatwo dostępna twórczość dramaturgów debiutujących w ostatnim piętnastoleciu domaga się konfrontacji z poprzednikami.
Sześćdziesiąt sztuk czterdziestu autorów to wybór pozwalający sięgnąć po dzieła najważniejsze. Układają się one w obraz Polski czasów, w których powstawały, pokazują też, jakim wyzwaniom musieli sprostać ich autorzy. Wybór kończy się na roku 2005, w momencie, który nie zamyka ani nie otwiera żadnej epoki w literaturze i teatrze. Jednak w ostatecznym rozrachunku historyczne tło nie ma decydującego znaczenia; niezależnie od kontekstu i utrwalonych klasyfikacji czytane dzisiaj sztuki – i te sprzed sześćdziesięciu lat, i najnowsze – muszą bronić się same.

W 1959 roku ukazał się poświęcony teatrowi romantycznemu monograficzny zeszyt "Pamiętnika Teatralnego". Zmienił on gruntownie myślenie o polskim dramacie romantycznym, który dotąd uważano za niesceniczny, przeznaczony do lektury. Okazało się, że wielkie dzieła naszych romantyków powstawały z myślą o scenach zachodnioeuropejskich, które oni dobrze znali i byli zafascynowani ich możliwościami inscenizacyjnymi. Dowodzi tego również Magdalena Chacko w swej książce, wpisując się w tradycję tych badań. Autorka obszernie omawia konwencje inscenizacyjne oraz style gry aktorskiej obowiązujące w ówczesnym teatrze i pokazuje, w jaki sposób inspirowały one Juliusza Słowackiego i wywarły wpływ na kształt sceniczny jego dramatów. Odpowiada także na pytania: Na czym polegało "myślenie teatrem" autora Ballady ny? l czy jego dramaturgia przyczyniła się do przemian w teatrze polskim drugiej połowy XIX i początku XX wieku?

Lata 1945-2005 to dwie różne epoki historyczne, ale jeden z najpłodniejszych okresów w dziejach polskiej dramaturgii. Tworzyło w tym czasie kilkudziesięciu wybitnych dramaturgów, których utwory zajęły trwałe miejsce w naszej literaturze. Niestety, ich pisarstwo w powszechnej świadomości prawie nie istnieje. A są to tytuły utworów żywych, mających za sobą nie tylko próbę sceny, ale i znaczące premiery, zarówno w Polsce, jak i bardzo często za granicą. Od lat 60. po 80. polska dramaturgia była tłumaczona i wystawiana w świecie jak nigdy przedtem. Dzisiaj trudno do niej dotrzeć. Bardzo rzadkie są wydania zbiorowe, równie rzadkie publikacje dramatów jakiegoś pisarza.
Sześćdziesiąt sztuk czterdziestu autorów to bardzo dużo, ale jest to wybór pozwalający sięgnąć jedynie po dzieła najważniejsze. Dramaty powstałe w ciągu sześćdziesięciu lat układają się w obraz historii Polski tego czasu, pokazują też, jakim wyzwaniom musieli sprostać ich autorzy. Urywa się on nagle, bo data 2005 nie zamyka ani nie otwiera żadnej epoki w literaturze i teatrze.

Japoński dramat telewizyjny. Mukoda Kuniko, Yamada Taichi i taiga dorama

Japoński dramat telewizyjny, książka oparta na oryginalnych nagraniach i tekstach, jest pierwszą w Europie próbą zapoznania Czytelnika z japońskim światem teatru telewizyjnego.
Po tym medialnym labiryncie oprowadzają nas przewodnicy: nieżyjąca już Mukoda Kuniko i wciąż aktywny na polu artystycznym Yamada Taichi – twórcy zarówno jednoczęściowych dramatów, jak i seriali ukazujących życie rodziny w Kraju Kwitnącej Wiśni.
W drugiej części książki poznajemy świat wielkich narracji historycznych, rzadkich w kręgu europejskim, zwanych dramatami-rzekami (taiga dorama). W większości są to opowieści samurajskie, prezentujące burzliwą historię od czasów dworskich po wprzęgnięcie jednostki ludzkiej w machinę II wojny światowej.
Publikacja jest cennym źródłem wiedzy o japońskiej kulturze masowej, roli telewizji, upodobaniach i stylu życia oraz o codziennych problemach Japończyków i ich stosunku do narodowej tradycji.

Mikołaj Melanowicz, japonista, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, od 1959 roku związany z Instytutem (obecnie Wydziałem) Orientalistycznym, wieloletni kierownik Zakładu Japonistyki UW i UJ. Wykłada również w Wyższej Szkole Studiów Międzynarodowych w Łodzi. Wybitny znawca literatury japońskiej, m.in. autor trzytomowej monografii Literatura japońska i wielu prac z tej dziedziny. Tłumacz ponad 30 utworów najwybitniejszych współczesnych pisarzy japońskich. W 1997 roku otrzymał Order Świętego Skarbu, najwyższe japońskie odznaczenie przyznawane cudzoziemcom.

Nowa seria wydawnicza Wydawnictwa Zielona Sowa „Podróże z Verne’em” zawiera 14 powieści Juliusza Verne’a.
Obok utworów należących do kanonu twórczości francuskiego klasyka, prekursora science fiction, znalazły się w niej również pozycje mniej znane polskiemu czytelnikowi, jak utrzymane w konwencji powieści utopijnej "Pięćset milionów hinduskiej księżniczki" czy "Dramat w Inflantach", którego akcja toczy się wokół zbrodni i następującego po niej śledztwa.
Starannie opracowane, opatrzone rzetelnymi przypisami książki, w nowych pełnych przekładach z języka francuskiego, rekomenduje Polskie Towarzystwo Juliusza Verne’a.

To pierwszy polski przekład pracy zbiorowej Rite, Drama, Festival, Spectacle. Rehearsals Toward a Theory of Cultural Performance, powstałej pod red. nauk. Johna J. MacAloona, wybitnego amerykańskiego antropologa i kulturoznawcy. Książka ta jest przekrojowym spojrzeniem na kulturę, widzianą z perspektywy dramatu społecznego, widowiska i performansu. Zawiera teksty dziesięciu autorów - nie tylko ze Stanów Zjednoczonych - którzy przedstawiają różne widowiska kulturowe z perspektywy antropologicznej. Podzielona jest na trzy części, poświęcone kolejno: relacjom między dramatem społecznym a scenicznym, związkom między tekstami a performansami oraz aktorom i widowni.

W opiniach wielu komentatorów oraz czytelników popularność współczesnych polskich dramatów pozostaje jedynie kwestią chwilowej fascynacji tekstami traktującymi o najgorętszych wydarzeniach pisanych językiem, wykorzystującym modne współcześnie dyskursy medialne. Zgodnie z tym dość powszechnym poglądem dramaty stają się rodzajem medialnych newsów, które trafiają w chwilowe oczekiwania oraz fascynacje odbiorców, jednak ich popularność wyczerpuje się wraz z pojawieniem się nowych ciekawostek oraz atrakcji.
Z jednej strony zbiór analizowanych przez autorów niniejszego tomu dramatów może zatem okazać się jedynie modną efemerydą, z drugiej strony trudno nie dostrzegać znaczącej popularności formy dramatycznej, która w ostatnich latach stała się częstą formą wypowiedzi młodych twórców.
Fragment "Wstępu"

"[...] Staraliśmy się omówić zarówno najistotniejsze etapy rozwoju współczesnych badań nad dyskursem, postacią oraz płcią biologiczną i kulturową, jak też ich odzwierciedlenie w teorii i metodach badań dramatu, tyleż nowego, co tego należącego już do obowiązującego kanonu, zwracając uwagę na wszystkie możliwe pożytki z zastosowania nowych metodologii." (Ze wstępu)

Zbiór kilkudziesięciu krótkich esejów porządkuje podstawowe pojęcia związane z badaniem dramatu, szczególnie jego nowych i najnowszych form, powstających przez cały XX wiek jako odpowiedź na "kryzys dramatu".

W swoim Trzecim Zjawiskowym Dzienniku Pączki, bolączki i dramaty księżniczki Betsaba Klarysa de Trop wybiera się na obóz aktorski Dramaramy, o którym zawsze marzyła – gdzie rodzą się gwiazdy i gdzie sława może rozpocząć się od każdego następnego ujęcia. Ale tym razem to będzie prawdziwie gwiazdorski i „horrorski” obóz: przyjaciele stają się wrogami, a końcowe przedstawienie dosłownie wywraca wszystko do góry nogami.
Pokochacie przezabawny świat Betsaby z jego fascynującymi i wzruszającymi historiami.

Książka stawia sobie za cel próbę wyznaczenia nowej estetyki dramatycznej opartej na lustrzano-ekranowej grze. Autorka prezentuje możliwie szerokie podejście, łącząc wszelkie ścieżki interpretacji, które zmierzają ku literaturze i teoriopoznawczej scenie dramatu istnienia. Próbuje nakreślić sytuację, w której obecność luster i ekranów w dramacie współczesnym charakteryzuje kryzys technik mimetycznych odwołujących się do metafory ?powieści ? zwierciadła przechadzającego się po gościńcu?, a zmierza w kierunku prezentacji procesu zanikania lustrzanej głębi. Świat stał się jednocześnie przemierzanym traktem i drugą stroną lustra, wygodnym gościńcem i trudną opowieścią o nim. Autorka wprowadza własne koncepcje ? kolażowej tożsamości medialnej, obrazów masek pustki, idei ekranowego modelu komunikacyjnego, wreszcie zarysu lustrzano-ekranowej estetyki. Pokazuje, jak z pozoru genologiczne pojęcia stają się określeniami teoriopoznawczymi, jednocześnie wyznaczając lustrzano-ekranową estetykę dramatów współczesnych. W opisie tej nowej estetyki przywoływane są najnowsze dramaty, czasem prawie nieznanych dramaturgów, jak np. Krzysztofa Rudowskiego, Pawła Sali, Roberta Kucharskiego, Pawła Jurka czy Jacka Suta, a także klasyków, takich jak Tadeusz Różewicz, Witold Gombrowicz, Witkacy, Samuel Beckett i Jean Genet.

To zbiór ułożonych według klucza chronologicznego analiz, obejmujących okres od antycznej tragedii greckiej aż po współczesny teatr postdramatyczny. Każdy rozdział poświęcony został analizie wybranych fragmentów dramatu, zawiera także informacje o gatunku, epoce i nurcie artystycznym, z którymi związany jest dany utwór.

Nowe, zmienione i najbardziej kompletne wydanie pism literackich Karola Wojtyły - Jana Pawła II. Po raz pierwszy udało się zebrać wszystkie znane utwory Papieża, w tym takie, które ukazywały się dotąd w okrojonej wersji.

Książka nawiązująca do tradycji sztuki interpretacji uformowanej w tomie "Liryka polska", ukazuje się w dwóch częściach. Część pierwsza przynosi interpretacje najbardziej znaczących utworów dramatyczno-teatralnych od wieku XVI do końca Młodej Polski. W części drugiej Czytelnik znajdzie interpretacje dramaturgii dwudziestowiecznej - od sztuk Witkacego po utwory Różewicza i Mrożka oraz autorów najnowszych.

Krytyczna pełna edycja okolicznościowej literatury politycznej okresu trzeciej ćwierci XVIII w. Literatura polityczna - to poezja i proza artystyczna związana tematycznie z bieżącyni wydarzeniami politycznymi, będąca reakcją na nie. Wypełnia lukę w wiedzy o życiu i klimacie kulturowym dawnej Rzeczypospolitej, a zwłaszcza o świadomości społecznej ówczesnych Polaków. Jednocześnie uzupełnia historię literatury polskiej o obszary pozostające zwykle poza zainteresowaniami badzaczy - o różnych formach literackich: ukształtowanych w kulturze oficjalnej, a funkcjonujących w obiegach folkloropodobnych obok form własnych, nieznanych kulturze "wysokiej".