Kangoo.pl

Kolumb wyraził się o Kubie: "To najpiękniejsza ziemia, jaką widziały moje oczy".Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa.Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu.Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej "Perły Antyli", "Paryża Ameryki" ? każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara.Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi.Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie.Agnieszka Buda-Rodriguez, autorka

Czy zarżnięcie koguta może zagwarantować miłość mężczyzny? Dlaczego ktoś budzi się rankiem  nagi na balkonie? Jak stać się szczęśliwym posiadaczem łóżka? Co ma wspólnego skóra ropuchy i jajko iguany z namiętnością?
"Na Kubie, jeśli ktoś ma problemy miłosne, finansowe, zdrowotne czy rodzinne, biegnie w te pędy do czarownika, brujo, zwanego też szamanem lub wróżem. Brujos pełnią rolę psychologów, doradców życiowych, znachorów. Z kart do tarota, muszelek, fusów od kawy, ze zdjęć, z dłoni, z kryształowej kuli czy dymu lub popiołu z cygar czytają przeszłość, przyszłość, omawiają stan zdrowia. Są niezastąpieni i cieszą się dużym szacunkiem. Wróżbici żyją sobie, jak na warunki kubańskie, całkiem nieźle, najczęściej bowiem za usługi żądają zapłaty w naturze, tzn. w kogutach, gołębiach, kozach czy baranach. Bywa, że zażądają i warchlaczka (...) Ludzie przekazują sobie adresy szamanów jak namiary na dobrą kosmetyczkę albo ginekologa".

Kolumb wyraził się o Kubie: "To najpiękniejsza ziemia, jaką widziały moje oczy".
Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa.
Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu.
Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej "Perły Antyli", "Paryża Ameryki" – każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara.
Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi.
Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie.

Kolumb wyraził się o Kubie: "To najpiękniejsza ziemia, jaką widziały moje oczy".Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa.Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu.Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej "Perły Antyli", "Paryża Ameryki" – każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara.Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi.Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie.Agnieszka Buda-Rodriguez, autorka

Czy zarżnięcie koguta może zagwarantować miłość mężczyzny? Dlaczego ktoś budzi się rankiem  nagi na balkonie? Jak stać się szczęśliwym posiadaczem łóżka? Co ma wspólnego skóra ropuchy i jajko iguany z namiętnością?
"Na Kubie, jeśli ktoś ma problemy miłosne, finansowe, zdrowotne czy rodzinne, biegnie w te pędy do czarownika, brujo, zwanego też szamanem lub wróżem. Brujos pełnią rolę psychologów, doradców życiowych, znachorów. Z kart do tarota, muszelek, fusów od kawy, ze zdjęć, z dłoni, z kryształowej kuli czy dymu lub popiołu z cygar czytają przeszłość, przyszłość, omawiają stan zdrowia. Są niezastąpieni i cieszą się dużym szacunkiem. Wróżbici żyją sobie, jak na warunki kubańskie, całkiem nieźle, najczęściej bowiem za usługi żądają zapłaty w naturze, tzn. w kogutach, gołębiach, kozach czy baranach. Bywa, że zażądają i warchlaczka (...) Ludzie przekazują sobie adresy szamanów jak namiary na dobrą kosmetyczkę albo ginekologa".

Zmiłuj się nade mną, Panie, bo jestem Kubańczykiem. W 1962 roku Carlos Eire był jednym z 14 000 dzieci wywiezionych samolotami z Kuby. Rewolucja oddzieliła go od rodziny, ojczyzny i dzieciństwa. Wspomnienia o życiu Carlosa w Hawanie, które dobiegło końca, kiedy miał zaledwie jedenaście lat, stanowią trzon tych niezwykłych, barwnych, głęboko zapadających w pamięć wspomnień.Czekając na śnieg w Hawanie to zarazem egzorcyzm i oda na część raju utraconego. Kuba z czasów młodości Carlosa, z jej jaszczurkami, turkusowym morzem i skąpanymi w słońcu sjestami, staje się wyspą potępienia, kiedy 1 stycznia 1959 roku palący cygara partyzant nazwiskiem Fidel Castro obala prezydenta Batistę. Nagle muzyka na ulicach zaczyna brzmieć jak ogień karabinów maszynowych. Boże Narodzenie zostaje zdelegalizowane, opozycjonizm polityczny oznacza więzienie i wielu kolegów Carlosa wyjeżdża do kraju tak odległego i niewyobrażalnego jak Stany Zjednoczone. Carlos też tam trafi i zrealizuje marzenia swojej matki, stając się nowoczesnym Amerykaninem, nawet jeśli jego dusza pozostanie w opuszczonej ojczyźnie.Utrzymana w klimacie wyznań ksiąźka Czekając na śnieg w Hawanie jest pieśnią żałobną dla kraju przodków i czułą pochwałą ducha narodowego Kubańczyków na całym świecie.

Kolumb wyraził się o Kubie: "To najpiękniejsza ziemia, jaką widziały moje oczy".Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa.Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu.Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej "Perły Antyli", "Paryża Ameryki" ? każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara.Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi.Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie.Agnieszka Buda-Rodriguez, autorka

Kolumb wyraził się o Kubie: "To najpiękniejsza ziemia, jaką widziały moje oczy".
Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa.
Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu.
Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej "Perły Antyli", "Paryża Ameryki" ? każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara.
Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi.
Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie.
Agnieszka Buda-Rodriguez, autorka

Kolumb wyraził się o Kubie: "To najpiękniejsza ziemia, jaką widziały moje oczy".
Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa.
Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu.
Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej "Perły Antyli", "Paryża Ameryki" – każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara.
Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi.
Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie.Agnieszka Buda-Rodriguez, autorka

Kolumb wyraził się o Kubie: "To najpiękniejsza ziemia, jaką widziały moje oczy".Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa.Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu.Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej "Perły Antyli", "Paryża Ameryki" – każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara.Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi.Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie.Agnieszka Buda-Rodriguez, autorka

Kolumb wyraził się o Kubie: "To najpiękniejsza ziemia, jaką widziały moje oczy".Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa.Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu.Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej "Perły Antyli", "Paryża Ameryki" – każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara.Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi.Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie.Agnieszka Buda-Rodriguez, autorka

• Autorzy:Buda-Rodriguez Agnieszka
• Ciężar:0.46
• Format:14.5x20.5cm
• ISBN:9788375063271
• Języki:polski
• Kod wydawcy:23401
• Miejscowość:Poznań
• Objętość:360
• Oprawa:Miękka ze skrzydełkami
• PKWiU:22.11.20
• Rok wydania:2009
• Seria cyklu:NAOKOŁO ŚWIATA
• Wydanie:2
• Wydawca:ZYSK I S-KA
• Wysokość:28

Intensywna, pasjonująca, pełna smaków, zapachów i barw, autobiograficzna opowieść zakochanej kobiety, która spędziła młodość na Kubie.Echa latynoskich rytmów, codzienne życie na egzotycznej wyspie, piękni i pogodni ludzie, miłość, zmysłowość, a wszystko muśnięte złowrogim cieniem Castro...
To literacka podróż na Kubę, wyspę kuszącą i wciąż owianą tajemnicą.Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa. Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu.Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej "Perły Antyli", "Paryża Ameryki" - każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara.Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi.Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie.

Czy zarżnięcie koguta może zagwarantować miłość mężczyzny? Dlaczego ktoś budzi się rankiem  nagi na balkonie? Jak stać się szczęśliwym posiadaczem łóżka? Co ma wspólnego skóra ropuchy i jajko iguany z namiętnością?
"Na Kubie, jeśli ktoś ma problemy miłosne, finansowe, zdrowotne czy rodzinne, biegnie w te pędy do czarownika, brujo, zwanego też szamanem lub wróżem. Brujos pełnią rolę psychologów, doradców życiowych, znachorów. Z kart do tarota, muszelek, fusów od kawy, ze zdjęć, z dłoni, z kryształowej kuli czy dymu lub popiołu z cygar czytają przeszłość, przyszłość, omawiają stan zdrowia. Są niezastąpieni i cieszą się dużym szacunkiem. Wróżbici żyją sobie, jak na warunki kubańskie, całkiem nieźle, najczęściej bowiem za usługi żądają zapłaty w naturze, tzn. w kogutach, gołębiach, kozach czy baranach. Bywa, że zażądają i warchlaczka (...) Ludzie przekazują sobie adresy szamanów jak namiary na dobrą kosmetyczkę albo ginekologa".

Intensywna, pasjonująca, pełna smaków, zapachów i barw, autobiograficzna opowieść zakochanej kobiety, która spędziła młodość na Kubie. Echa latynoskich rytmów, codzienne życie na egzotycznej wyspie, piękni i pogodni ludzie, miłość, zmysłowość, a wszystko muśnięte złowrogim cieniem Castro...
To literacka podróż na Kubę, wyspę kuszącą i wciąż owianą tajemnicą. Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa. Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu. Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej "Perły Antyli", "Paryża Ameryki" - każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara. Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi. Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie.  

"Zmiłuj się nade mną, Panie, bo jestem Kubańczykiem". W 1962 roku Carlos Eire był jednym z 14 000 dzieci wywiezionych samolotami z Kuby - Rewolucja oddzieliła go od rodziny, ojczyzny i dzieciństwa. Wspomnienia o życiu Carlosa w Hawanie, które dobiegło końca, kiedy miał zaledwie jedenaście lat, stanowią trzon tych niezwykłych, barwnych, głęboko zapadających w pamięć wspomnień. "Czekając na śnieg w Hawanie" to zarazem egzorcyzm i oda na część raju utraconego. Kuba z czasów młodości Carlosa - z jej jaszczurkami, turkusowym morzem i skąpanymi w słońcu sjestami - staje się wyspą potępienia, kiedy 1 stycznia 1959 roku palący cygara partyzant nazwiskiem Fidel Castro obala prezydenta Batistę. Nagle muzyka na ulicach zaczyna brzmieć jak ogień karabinów maszynowych. Boże Narodzenie zostaje zdelegalizowane, opozycjonizm polityczny oznacza więzienie i wielu kolegów Carlosa wyjeżdża do kraju tak odległego i niewyobrażalnego jak Stany Zjednoczone.

Kolumb wyraził się o Kubie: ''To najpiękniejsza ziemia, jaką widziały moje oczy''.Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa.Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu.Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej ''Perły Antyli'', ''Paryża Ameryki'' ? każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara.Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi.Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie.Agnieszka Buda-Rodriguez, autorka

`Kolumb wyraził się o Kubie: `To najpiękniejsza ziemia, jaką widziały moje oczy`. Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa. Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu. Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej `Perły Antyli`, `Paryża Ameryki` - każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara. Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi. Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie.` Agnieszka Buda-Rodriguez, autorka

Kolumb wyraził się o Kubie: \"To najpiękniejsza ziemia, jaką widziały moje oczy\". Dla mnie Kuba jest wyspą magiczną i nie można jej porównać z żadnym innym miejscem na ziemi. Gdy spisywałam te wspomnienia przepełniała mnie tęsknota do Kuby, kraju, w którym zostawiłam młodość, przyjaciół, i który musiałam opuścić wbrew sobie. Moja fascynacja wyspą nie przeminęła i wciąż trwa. Starałam się pokazać Kubę taką, jaką zapamiętałam, bez retuszu. Zdania o niej są krańcowo różne: piękne, łatwe dziewczyny, muzyka i cudowne plaże, a zarazem nędza, głód i ruina dawnej, urzekającej \"Perły Antyli\", \"Paryża Ameryki\" ? każde z nich jest prawdziwe. Pragnęłam wyjść poza stereotypy, bo urzekł mnie kubański naród, który tańcem i muzyką wyraża swe niepokoje i radości, bo zachwyciła mnie wyspa, której żyzna gleba rodzi słodkie owoce, z której plonów powstaje słodki cukier, kojący smutki rum i aromatyczne cygara. Jestem jak muszla, którą dawno wyłowiono z morza, a ona wciąż szumi. Jakaś cząstka mojego ja pozostała na zawsze wśród tamtejszej sawanny, kołysanych morską bryzą gajów palmowych, zanurzona w ciepłym oceanie. Agnieszka Buda-Rodriguez, autorka

Czy zarżnięcie koguta może zagwarantować miłość mężczyzny? Dlaczego ktoś budzi się rankiem  nagi na balkonie? Jak stać się szczęśliwym posiadaczem łóżka? Co ma wspólnego skóra ropuchy i jajko iguany z namiętnością?Na Kubie, jeśli ktoś ma problemy miłosne, finansowe, zdrowotne czy rodzinne, biegnie w te pędy do czarownika, brujo, zwanego też szamanem lub wróżem. Brujos pełnią rolę psychologów, doradców życiowych, znachorów. Z kart do tarota, muszelek, fusów od kawy, ze zdjęć, z dłoni, z kryształowej kuli czy dymu lub popiołu z cygar czytają przeszłość, przyszłość, omawiają stan zdrowia. Są niezastąpieni i cieszą się dużym szacunkiem. Wróżbici żyją sobie, jak na warunki kubańskie, całkiem nieźle, najczęściej bowiem za usługi żądają zapłaty w naturze, tzn. w kogutach, gołębiach, kozach czy baranach. Bywa, że zażądają i warchlaczka (...) Ludzie przekazują sobie adresy szamanów jak namiary na dobrą kosmetyczkę albo ginekologa.

Czy zarżnięcie koguta może zagwarantować miłość mężczyzny? Dlaczego ktoś budzi się rankiem  nagi na balkonie? Jak stać się szczęśliwym posiadaczem łóżka? Co ma wspólnego skóra ropuchy i jajko iguany z namiętnością?
"Na Kubie, jeśli ktoś ma problemy miłosne, finansowe, zdrowotne czy rodzinne, biegnie w te pędy do czarownika, brujo, zwanego też szamanem lub wróżem. Brujos pełnią rolę psychologów, doradców życiowych, znachorów. Z kart do tarota, muszelek, fusów od kawy, ze zdjęć, z dłoni, z kryształowej kuli czy dymu lub popiołu z cygar czytają przeszłość, przyszłość, omawiają stan zdrowia. Są niezastąpieni i cieszą się dużym szacunkiem. Wróżbici żyją sobie, jak na warunki kubańskie, całkiem nieźle, najczęściej bowiem za usługi żądają zapłaty w naturze, tzn. w kogutach, gołębiach, kozach czy baranach. Bywa, że zażądają i warchlaczka (...) Ludzie przekazują sobie adresy szamanów jak namiary na dobrą kosmetyczkę albo ginekologa".